บทที่ 1257

รองผู้บัญชาการหลินกับนายท่านหลิวพอเจอหน้ากันก็พูดเรื่องนี้ แต่ว่าพวกเขาสบตากันผาดหนึ่ง ทั้งสองคนก็มองออกถึงความหมายของอีกฝ่ายทันที

"ข้าไม่สนใจตัวตนฐานะนาง สรปคือ นางช่วยเหลือลูกชายพวกเราไว้ ก็ต้องยอมรับบุญคุณของนาง"

"ยิ่งไปกว่านั้นก็ดูด้วยว่าตระกูลเสิ่นต้องการอะไรบ้าง ถึงเวลาก็เข้าไปช่วยเหลือแล้วกัน"

"ข้าบอกกับพวกพี่เขยน้องสะใภ้เหล่านั้นแล้ว ว่าให้คอยแอบช่วยเหลือบ้านตระกูลเสิ่นด้วย"

"อืม ข้าทางนี้ก็เตรียมตัวด้วยเหมือนกัน หมอเทวดาฟู่จะออกจากต้าชื่อ แตว่าในเมื่อเรียกเสิ่นเสวียนว่าลุง พวกเราก็ต้องช่วย"

ตอนที่องค์จักรพรรดิส่งคนออกตามหาเซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิง คนเหล่านี้ล้วนลอบลงมือ จึงโยนระเบิดควันมาหลายลูก เรียกความสนใจพวกทหารทางการออกไปได้พอดี ยืดเวลาปิดประตูเมืองไปได้หน่อย ดังนั้นจึงทำให้ฟู่จาวหนิงกับเซียวหลันยวนออกจากเมืองไปได้ทัน

ทหารทางการที่องค์จักรพรรดิส่งมาค้นเมืองหลวงจักรพรรดิอยู่จนแทบจะทุกซอกทุกมุม แต่ก็ไม่พบตัวอ๋องเจวี้ยน กระทั่งหมอเทวดาฟู่ที่เพิ่งจะถูกเปิดโปงตัวตนฐานะว่าเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยนก็ยังหาไม่พบ

สองวันต่อมาถึงมีข่าวยืนยัน แจ้งว่าอ๋องเจวี้ยนกับพระชายาอ๋องเจวี้ยนออกจากเมืองหลวงไปนานแล้ว

เรื่องนี้ทำเอาองค์จักรพรรดิต้าชื่อโมโหแทบคลั่ง มือหนึ่งโบกกวาดแท่นฝนหมึกพู่กันบนโต๊ะทิ้ง

"แคว้นเจา อ๋องเจวี้ยน เซียวหลันยวนเขาเห็นเมืองหลวงจักรพรรดิต้าชื่อของข้าเป็นอะไรกัน? คิดจะมาก็มาจะไปก็ไป?"

ไม่ช่แค่นี้ เซียวหลันยวนยังมาเจ้าชู้ยั่วฝูอวิ้นอีก！

คืนวันนั้นเขาถูกฝูอวิ้นปลอบประโลม แต่วันนี้ก็ตรวจเจออีกว่า วันนั้นองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นออกไปพบอ๋องเจวี้ยนจริงๆ ได้ไปพบท่านหูอะไรนั่นเสียที่ไหน!

ท่านหู่นั่นทำตัวเป็นสะพานให้พวกเขา!

ยิ่งไปกว่านั้นองค์จักรพรรดิยังได้ข่าวมาอีก ว่าเจ้าอารามโยวชิงบอกว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกับอ๋องเจวี้ยนมีชะตาต้องกัน!

"ฝ่าบาท มีร่องรอยขององครักษ์เงามังกรมาที่เมืองหลวงจักรพรรดิด้วย เพียงแต่พวกเรายังไม่รู้ว่าองครักษ์เงามังกรมากันกี่คน และตรงไปที่ไหน"

"ไม่ได้เรื่อง!"

องค์จักรพรรดิด่าออกไปคำหนึ่ง