บทที่ 1273

"ท่านอาจารย์ เช่นนั้นพวกเราเดินไปทางทิศใต้ดีไหม?" ต่งฮ่วนจือถามความเห็นผู้อาวุโสจี้อีกครั้ง

ผู้อาวุโสจี้เดินไปไม่กี่ก้าว ก็นั่งยองลงมองพื้นดิน มองๆ ต้นไม้ตรงหน้า จากนั้นจึงสัมผัสกับสายลม มองดวงตะวัน ขมวดคิ้ว

"ข้าทำไมถึงรู้สึกว่า เดินไปทางเหนือแล้วจะดีกว่า?"

หืม?

ต่งฮ่วนจือไม่ค่อยเข้าใจความหมายของเขา ไม่ใช่ว่าทางเหนือมีบ่ออันตรายนั่นอยู่หรือ? เมื่อครู่คนเหล่านั้นยังเตือนว่าอย่าเดินไปทางเหนืออยู่เลย

"ข้าก็คิดว่าท่านอาจารย์พูดถูก" ฟู่จาวหนิงเอ่ยตามขึ้นมา

เพราะลมในตอนนี้พัดมาจากทางใต้ นำกลิ่นคาวหญ้าที่ทำให้คนรู้สึกไม่ค่อยดีนักมาด้วย

ด้านเหนือดูแล้วหญ้าจะเตี้ยกว่าหน่อย ต้นไม้เองก็ค่อนข้างเบาบางด้วย

ด้านเหนือกลับมีป่ารกทึบราวกับดินแดนลี้ลับ

"เช่นนั้นก็ฟังท่านอาจารย์แล้วกัน" ต่งฮ่วนจือเลือกฟังพวกเขา

พวกเขาหันเปลี่ยนไปทางเหนือ เพียงครู่เดียวซือถูไป๋กับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็เดินมาถึงจุดนี้ ตอนที่มาถึงพวกเขาแน่นอนว่าต้องพบกับคนที่บาดเจ็บเหล่านั้น ซือถูไป๋เองก็ถามพวกเขาไปสองสามคำ

"ผู้อาวุโสจี้ไปทางไปไหนหรือ?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมองไปทางซือถูไป๋

ซือถูไป๋ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง "องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจะตามเส้นทางพวกเขาไปหรือ?"

"ก็ไม่ใช่เช่นนั้นหรอก" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอธิบายออกมา "แค่รู้สึกว่าผู้อาวุโสจี้น่าจะมีประสบการณ์มาก ดังนั้นถ้าเดินตามเขาก็น่าจะผิดพลาดน้อยลงหน่อย"

เดินตามคนที่มีประสบการณ์และฉลาด ไม่ใช่ว่าประหยัดเรื่องไม่จำเป็นไปได้มากหรอกหรือ?

"เช่นนั้นพวกเขาก็น่าจะตรงไปทางเหนือ" ซือถูไป๋ไม่ถามต่ออีก ยกเท้าก้าวเดิน

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเองก็เดนิตามไปโดยไม่ลังเล

แต่นางก็ตั้งใจฟังการเคลื่อนไหวรอบๆ อีกด้วย และไม่รู้ว่าอ๋องเจวี้ยนอยู่ที่ไหน ประโยคเมื่อครู่ของนางเขาไม่ได้ยินหรือ

นางเลือกเช่นนี้ ถือว่าฉลาดอยู่กระมัง? ยิ่งไปกว่านั้นยังถือเป็นการให้เกียรติผู้อาวุโสที่มีความสามารถด้วยใช่ไหม?

อ๋องเจวี้ยนถ้าได้ยินประดยคนั้นของนาง ก็น่าจะยอมรับนางขึ้นบ้างกระมัง?