บทที่ 1292

เซียวหลันยวนพอเห็นสีหน้าซือถูไป๋ชะงักไป ก็เหลือบมองดูองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นผาดหนึ่ง น้ำเสียงยิ่งจืดจางไปอีก

"พระชายาของข้ามีจิตใจงาม ไม่คิดจะทำให้ใครเสียหน้าจึงหาเหตุผลมาอ้าง แต่ถ้าอยากให้ข้าพูดตรงๆ มันก็คือไม่อยากจะดื่มกับคนอื่นไม่ใช่หรือ?"

พอเขาพูดออกมา สีหน้าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็เปลี่ยนไปแล้ว

ต่งฮ่วนจือในใจก็อดขมขื่นขึ้นไม่ได้

อ๋องเจวี้ยนไม่ไว้หน้าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเลยจริงๆ

คนอื่นเห็นสภาพจะร้องไห้ขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นแล้ว ก็อดสงสารขึ้นมาไม่ได้จริงๆ

ตอนนี้เอง เฉินฮ่าวจูก็ชูถ้วยสุรายืนขึ้นมา

ฮูหยินเฉินคิดไม่ถึงว่านางจะทำเช่นนี้ ดังนั้นจึงยั้งไว้ไม่ทัน

นางทำได้แค่มองลูกสาวอย่างร้อนรน ไม่รู้ว่านางจะทำอะไร

เฉินฮ่าวจูสูดลมหายใจลึก นางไม่อยากให้อ๋องเจวี้ยนผิดใจกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

ที่นี่คือต้าชื่อนะ ถ้าหากองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นโกรธขึ้นมาจริงๆ อ๋องเจวี้ยนอาจจะตกอยู่ในอันตราย นางจะช่วยอ๋องเจวี้ยนเอง

เขาผิดใจกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น จะต้องเป็นเพราะฟู่จาวหนิงหึงหวงแน่ๆ หึงหวงองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น ดังนั้นแค่สุราก็ยังไม่ยอมให้อ๋องเจวี้ยนได้ดื่ม

ไม่รู้กาลเทศะ

นี่คือการประเมินต่อตัวฟู่จาวหนิงของนาง

"องค์หญิงใหญ่ ข้าน้อยเฉินฮ่าวจู อาศัยอยู่ในพันธมิตรโอสถใต้หล้า วันนี้ยินดีอย่างมากที่ได้พบองค์หญิงใหญ่ เป็นเกียรติอย่างที่สุด และยังเบิกบานใจ องค์หญิงใหญ่ดุจดั่งจันทร์กระจ่างจนไม่อาจเทียบเทียม ข้าน้อยจะขอล่วงเกินดื่มเพื่อท่านสักถ้วยได้ไหม?"

นางคิดจะชมเชยองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

"เฉินฮ่าวจู? แม่นางเฉินไม่ต้องมากพิธีหรอก" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตอนนี้จึงรู้สึกขอบคุณเฉินฮ่าวจูที่มาไกล่เกลี่ยแทนนางให้

ยิ่งไปกว่านั้นเฉินฮ่าวจูยังชมเชยได้ดีเสียขนาดนี้