บทที่ 1298

ฟู่จาวหนิงพอเห็นทุกคนได้ยินชื่ออันฉินก็รู้จักกัน จึงเข้าใจที่ก่อนหน้านี้เซียวหลันยวนพูดว่าชื่อเสียงของเขายังไม่โด่งดังนั้นหมายถึงอะไร

ก็คือยังไม่ได้โด่งดังไปทั้งใต้หล้า น่าจะมีชื่อแค่ในวงแคบๆ เท่านั้น

ไม่เหมือนกับหมอเทวดาอัน ที่ห่างไกลนับพันลี้ตั้งแต่เจียงหนานแคว้นเจาจนมาถึงเมืองจี้ในต้าชื่อ แค่พูดชื่อก็มีคนรู้จัก

แต่พอมองหน้าตาของหมอเทวดาอันที่มีเคราขาว นางก็ยอมรับแล้ว

คนเขาอายุตั้งขนาดนี้แล้ว ดูมีท่าทางแบบเซียนผู้วิเศษด้วย พอบอกว่าเป็นหมอเทวดา ยังดูมีแรงกล่อมมากกว่าแม่นางที่อายุยังไม่ถึงยี่สิบอย่างนางเสียด้วยซ้ำ

ยิ่งไปกว่านั้นเขาอาจจะเป็นหมอมากว่าครึ่งชีวิตแล้วด้วย

นางเองก็ไม่ใช่คนที่อิจฉาริษยาต่อชื่อเสียง ก็แค่รู้สึกขึ้นนิดหน่อยเท่านั้น

ดูท่าต้องรอให้นางมีชื่อเสียงโด่งดังเสียก่อน ตอนที่เดินไปไหนแล้วมีแต่คนรู้จัก พวกคนทรงอำนาจถึงจะเคารพนางอย่างจริงใจ และไม่กล้ามากดขี่รังแกอีก

ถึงตอนนั้นนางถึงจะถือว่าตนเองมีเส้นสาย

ตอนนี้ยังเร็วเกินไป

ฟู่จาวหนิงไม่เคยคิดจะพึ่งพาเซียวหลันยวนมาก่อน ตัวตนฐานะอย่างพระชายาอ๋องเจวี้ยน จะมีความสัมพันธ์แค่สามีภรรยาไม่ได้แล้ว ไม่มีประโยชน์อะไร ท้ายสุดก็ยังไม่ใช่พลังของตัวนางเอง

ถ้าหลังจากนี้เซียวหลันยวนมีสาวงามที่โปรดปรานมากกว่า ประโยชน์ของตัวตนพระชายาอ๋องเจวี้ยนก็คงถูกหักออกไปพอควร

แม้ว่านางตอนนี้ไม่อยากจะสงสัยต่อใจของเซียวหลันยวน แต่ใจคนมันก็เปลี่ยนแปรได้ง่าย โดยเฉพาะในด้านความรัก

ความรักก็เป็นแค่สารโดปามีนที่หลั่งออกมาชั่วขณะ ไม่มีใครรับประกันได้ว่าจะยั่งยืน

การที่ตัวนางมีความสามารถมีเส้นสายมีกำลังต่างหาก จึงจะเป็นวิธีการที่สามารถทำให้ความรู้สึกต่อนางของเซียวหลันยวนมั่นคง ดังนั้นนางจะเอาแต่พึ่งพาเซียวหลันยวนไม่ได้

นางยังมีเส้นทางอีกยาวไกลต้องเดิน

หลังจากที่หมอเทวดาอันร้องให้วางชายชราลงมา คนของตระกูลเจิ้งเหล่านั้นพอได้ยินตัวตนฐานะของเขา ก็ฟังคำพูดของเขาทันที วางเปลหาบลงมา

"ถอยออกไปหน่อย อย่ามาล้อมตัวเขา" หมอเทวดาอันรีบเดินเข้าไป นั่งยองลงอุ้มหัวของนายท่านเจิ้งหันข้าง ให้เขานอนตะแคง

พอจัดการเรียบร้อง ก็ได้ยินเสียงโอ๊คดังขึ้นมา นายท่านเจิ้งสำรอกออกมาอย่างหนัก

อากาศตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นที่ทำเอาคนทนไม่ไหวขึ้นมาในพริบตา