บทที่ 1303

ฝั่งตรงข้ามก็เป็นโรงยาทงฝูพอดี เพียงไม่นานก็จัดยาเสร็จ

หมอเทวดาหลี่พอเห็นพวกเขาเชื่อฟู่จาวหนิงจริงๆ ตำรับยานั้นก็ไม่ให้หมอเทวดาอันอ่านก่อนด้วยซ้ำ จึงรู้ว่าตนเองตอนนี้อยู่บนเรือลำเดียวกับตระกูลเจิ้งไม่ได้แล้ว จึงสะบัดชายเสื้อชักสีหน้าปั้นยากเดินออกไป

ฟู่จาวหนิงไม่สนใจเขา หันไปกำชับกับคนตระกูลเจิ้งอีกสองสามเรื่อง จึงได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากด้านหน้าอีกครั้ง

"แม่นางฟู่ ขอเชิญท่านไปที่จวนของเราหน่อยได้ไหม ไปดูฮูหยินกับนายน้อย?"

ฟู่จาวหนิงเดิมทีไม่คิดจะไป นางเองก็มาเข้าร่วมงานประชุมหมอใหญ่นะ แต่พอคิดว่าการกินเห็ดจนติดพิษเองก็เป็นได้ทั้งเรื่องใหญ่เรื่องเล็ก ร่างกายแตกต่างกัน ปริมาณการกินก็แตกต่างกัน สถานการณ์ของโรคก็อาจจะแตกต่างกันไปด้วย

"บ้านตระกูลเจิ้งอยู่ห่างไปมากไหม?" นางถาม

"ไม่ไกล เพราะอย่างนี้พวกเราจึงแบกนายท่านมาหาได้ทันที"

"ได้ ถ้าอย่างนั้นก็ไปเสียรอบหนึ่งแล้วกัน หมอเทวดาอันท่าน..."

"ไม่นางฟู่ไปก็พอ พวกเราจะขึ้นไปดูที่ชั้นบนก่อน เอาไว้ค่อยเจอกัน"

ฟู่จาวหนิงจึงไปกับคนของตระกูลเจิ้ง

หมอเทวดาอันมองชายหนุ่มร่างใหญ่หลายคนเดินตามอยู่ด้านหลังฟู่จาวหนิง ก็อดถอนใจเบาขึ้นมาไม่ได้

อันหรานหลานชายเขาดวงตาเปล่งประกายเล็กน้อย "ท่านปู่ แม่นางฟู่คนนั้น..."

"ไม่ได้ยินที่หมอเทวดาหลี่พูดหรือ? นางคือพระชายาอ๋องเจวี้ยน" หมอเทวดาอันเหลือบมองหลานชายผาดหนึ่ง จะไม่รู้ความคิดของเขาได้อย่างไรกัน

ความคิดของคนหนุ่มนั้นแสนจะง่ายดาย พอเห็นแม่นางหน้าตาสะสวยแบบนี้ ก็ถูกดึงดูดกันไปหมด

"นางแต่งงานแล้วสินะ..." อันหรานดูผิดหวัง

"จุดสำคัญของเจ้ามันเอียงไปหน่อยนะ นางไม่ใช่แค่แต่งงานแล้ว แต่นางยังแต่งกับอ๋องเจวี้ยน" นั่นคือพระชายานะ เจ้าเด็กโง่

อันหรานไม่พูดอะไรอีก แค่ใจดูขมขื่นหน่อยๆ

อา รักแรกของเขา น่าจะอยู่มาได้ราวหนึ่งชั่วก้านธูป ก็เพล้ง แตกสลายไปหมดแล้ว