บทที่ 1307

ฟู่จาวหนิงเงยหน้ามองนายท่านเจิ้งผาดหนึ่ง คิดออกถึงปัญหานี้เช่นกัน

แต่ท่าทางการตรวจสอบของนางไม่ได้หยุดลง กดนิ้วอยู่บนหน้าอกเขาครู่หนึ่ง ผู้บัญชาการหนุ่มเจ้าก็เจ็บปวดจนร้องขึ้นมาทันที

เสียงร้องนี้ทำเอานายท่านเจิ้งได้สติกลับมา

"ผู้บัญชาการหนุ่มเจ้า ลูกสาวของข้าเกิดเรื่องขึ้นใช่ไหม? นางเป็นอย่างไรบ้าง?"

พอได้ยินคำนี้ ฟู่จาวหนิงก็รู้ว่านายท่านเจิ้งเองก็เป็นคนดี อย่างน้อยก็พ่อที่เป็นห่วงลูกสาว เขาเห็นอยู่แท้ๆ ว่าที่ผู้บัญชาการหนุ่มเจ้ามาปรากฏตัวที่นี่นั้นมีปัญหา แต่สิ่งแรกที่นึกถึงก็คือการเป็นห่วงเป็นใยลูกสาว

"ฮูหยินรอง ไม่ ไม่เป็นไร..." ผู้บัญชาการหนุ่มเจ้าพูดไม่กี่คำนี้ออกมาอย่างยากลำบาก

แต่นายท่านเจิ้งฟังแล้วก็โล่งใจ

"บนตัวเขามีแผล" ฟู่จาวหนิงเห็นเสื้อผ้าตรงหน้าอกมีรูอยู่รูหนึ่ง ทะลุขาดทะลุ น่าจะเป็นของมีคมอะไรบางอย่างแทงเข้าไป แต่เลือดไหลไม่เยอะ "น่าจะเป็นอาวุธลับ อาวุธลับที่มีพิษ"

พิษอีกแล้วหรือ...

นายท่านเจิ้งมองฟู่จาวหนิง "เช่นนั้นแม่นางฟู่ ยาลูกกลอนพิษเมื่อครู่นั่นกินได้ไหม?"

"กินได้ แต่เขาต้องจัดการบาดแผลด้วย"

ฟู่จาวหนิงตรวจสอบขาของผู้บัญชาการหนุ่มเจ้า "ขาของเขากระดูกหัก"

ขนาดนี้ยังเดินมาได้ เกรงว่าเมื่อครู่ที่เดินมาทุกก้าวคงจะเจ็บเจียนตายแน่ๆ

"แบกคนไปที่ห้องรับแขกก่อน เร็ว" นายท่านเจิ้งกำชับขึ้นมา จากนั้นก็มองฟู่จาวหนิงอย่างเต็มไปด้วยความหวัง "แม่นางฟู่ คงยังต้องรบกวนท่านอีกแล้ว..."

ตอนนี้ฟู่จาวหนิงเป็นตัวเลือกเหมาะที่สุดที่จะรักษาผู้บัญชาการหนุ่มเจ้า ถึงอย่างไรก็เป็นทหารของแคว้นเจา ฟู่จาวหนิงเองก็เป็นคนจากแคว้นเจา

ยิ่งไปกว่านั้น นางเป็นแค่แม่นางอายุน้อยคนหนึ่ง มีเรื่องอะไรก็คงจะไม่คิดมากเกินไปกระมัง?

ฟู่จาวหนิงอันที่จริงก็อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เมืองชายแดนทางเหนือของแคว้นเจา เกิดเรื่องอะไรขึ้นมา

"ได้"

นางตามเข้าไปทันที