บทที่ 1338

ฟู่จาวหนิงเห็นสายตาของเฉินฮ่าวจูเป็นประกายขึ้นมา

นางกระทั่งมองเซียวหลันยวนอย่างชื่นชม

เดิมทีนางก็อยากจะรับปากอยู่ แต่พอเห็นสายตาชื่นชมคาดหวังของเฉินฮ่าวจูแล้ว ฟู่จาวหนิงก็รู้สึก...

นางต้องมีปัญหาอะไรแน่ ถึงจะพาความยุ่งยากนี้ไปด้วย ให้โอกาสนางมาลอยไปลอยมาต่อหน้าเซียวหลันยวน

ขณะที่กำลังจะพูด ก็ได้ยินเสียงเย็นชาของเซียวหลันยวนดังขึ้นมา

"ไม่สะดวก ไม่เหมาะสม ข้าไม่ชอบให้มีคนมาลอยไปลอยมาต่อหน้าข้า เกะกะลูกตา"

พรวด

ฟู่จาวหนิงอดมองไปทางเขาไม่ได้

เมื่อครู่เขาเพิ่งจะเห็นด้วยที่จะพาสองแม่ลูกนี้ไป แค่ชั่วพริบตาก็เปลี่ยนใจเสียแล้วหรือ?

คล้ายกับนางจริงๆ นางชอบ

ในสายตาฟู่จาวหนิงอดมีรอยยิ้มขึ้นมาไม่ได้ สายตาของเขาราวกับเป็นประกายน้ำไหลเอื่อย

เซียวหลันยวนเมื่อครู่ที่เหลือบไปเห็นสายตาของเฉินฮ่าวจูรู้สึกไม่ชอบอย่างมาก พอคิดว่าต้องพาพวกนางไปแล้ว ตลอดทางไม่รู้ต้อง "เสพ" กับสายตาเช่นนี้อีกเท่าไร เขาไม่ค่อยสบายเท่าไรนัก

เกี่ยวกับฝีมืองานปักของตงฉิง เอาไว้ค่อยว่ากันแล้วกัน

ก็ไม่ได้จะต้องเอาคนไปเสียหน่อย

เฉินฮ่าวจูแทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว

อ๋องเจวี้ยนทำไมจึงเย็นชาไร้น้ำใจเช่นนี้!

ใบหน้าของเขาหล่อเหลาขนาดนั้น แต่คำพูดคำจาช่างโหดร้ายเหลือแสน

ฮูหยินเฉินเองก็รู้สึกหน้าร้อนวูบวาบ นั่งไม่อยู่แล้วจริงๆ

ผู้อาวุโสจี้มองทางนั้นทีทางนี้ที สายตาก็ไปหยุดอยู่บนชุดกระโปรงลายดอกโบตั๋นตัวนั้น