บทที่ 1340

วันต่อมาฟู่จาวหนิงก็ยังไปที่หอวัฒนธรรม

ครั้งนี้พอนางโผล่หน้าไป คนทั้งหมดก็แทบจะมองมาที่นาง

ทุกคนรู้ว่านางเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่แล้ว

"นี่เป็นหมอเทวดาหญิงคนแรกของสมาคมหมอใหญ่เลยนะ"

"ไม่ใช่แค่นี้ แต่ยังเป็นหมอเทวดาที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ด้วย!"

มีคนไม่น้อยกำลังวิพากษ์วิจารณ์ฟู่จาวหนิง

แต่พวกประธานกงซุนก็ยอมให้นางเข้าร่วมแล้ว กระทั่งซุนฉงหมิงก็ยังไม่มีคำพูดประหลาดใด ดังนั้นจึงไม่มีใครวิจารณ์ต่อคุณสมบัติของนาง

แค่รู้สึกว่านางอายุน้อยขนาดนี้ แล้วยังเป็นหญิงสาวอีกด้วย ช่างน่าตกตะลึงเสียจริง

คนป่วยคนนั้นเมื่อวานนี้ก็เข้ามาด้วยเช่นกัน

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังนั่งได้แล้ว และพูดได้แล้วด้วย

แม้ใบหน้าจะยังพันผ้าไว้ แต่ดวงตาที่ถูกอาการบวมน้ำเบียดจนเป็นร่องแต่เดิมตอนนี้ก็เปิดขึ้นได้แล้ว ดวงตาเองก็ไม่เล็กเลย ทำเอาคนรู้สึกตกตะลึงมาก

เขายังพูดได้ด้วย พอมาถึงก็ให้คนนำสมบัติล้ำค่าทองคำกล่องหนึ่งมายื่นให้ตรงหน้าฟู่จาวหนิง ขอบคุณที่นางช่วยชีวิตตนเองเอาไว้

"หมอเทวดาฟู่ พวกเราทางนั้นมีหลายคนที่ป่วยเช่นเดียวกันกับข้า แล้วข้าเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถอดทนและมีเงื่อนไขเพียงพอที่จะลากสังขารออกมารักษาที่สมาคมหมอใหญ่"

ฟู่จาวหนิงพอได้ยินคำพูดเขาก็ตกตะลึงขึ้นมา

นางคิดว่านี่เป็นแค่ตัวอย่างไข้เพียงหนึ่งเดียวเสียอีก

"อาการป่วยของท่านมันไม่ติดต่อนี่นา" แล้วทำไมถึงมีคนที่ป่วยอาการเดียวกันอีกตั้งหลายคนล่ะ?

"ติดต่อ? ข้าเองก็ไม่รู้ แต่ก่อนหน้านี้ก็มีคนที่ป่วยแบบเดียวกันจนตายไปแล้วถึงสามคน"

"ท่านมาจากที่ไหนน่ะ?"

"เมืองหมาน"

เมืองหมาน!

ฟู่จาวหนิงตกตะลึงอีกครั้ง นี่มาจากเมืองหมานหรือ? นั่นไม่ใช่ที่ที่ลุงคนโตของนางถูกเนรเทศไปหรือไรกัน?