บทที่ 1351

"อ๋องเจวี้ยน พวกเรามีราชโองๆๆๆๆๆๆ..."

คนในที่ว่าการคนนั้นอยากจะพูดคำที่คิดออกมาอย่างยากลำบาก แต่แรงกดดันบนตัวกลับมากขึ้นเรื่อยๆ เขารู้สึกเหมือนถูกกดลงติดพื้น เงยหน้าขึ้นมายังไม่ได้ ไม่ต้องพูดเรื่องพูดเลย พูดอะไรก็ตะกุกตะกักไปหมด

โครม

ตัวเขาพังพาบลงโครม ยังจะพูดให้ชัดเจนได้อีกเสียที่ไหน?

คนอื่นๆ พอเห็นสภาพเขาก็ใจสั่นวาบ ความกล้าที่เหลืออยู่ก็สลายหายไปเพราะความหวาดกลัว

อ๋องเจวี้ยนร้ายกาจขนาดนี้เชียว เช่นนั้นก็โทษพวกเขาไม่ได้แล้วกระมัง?

เพราะพวกเขาต่อกรกับอ๋องเจวี้ยนไม่ได้นี่นา องค์จักรพรรดิถ้ารู้ก็คงไม่โยนความรับผิดชอบมาบนตัวพวกเขาหรอกกระมัง

รถม้าของอ๋องเจวี้ยนเคลื่อนผ่านประตูเมืองผ่านหน้าพวกเขา องครักษ์เงามังกรเองก็คุ้มครองอยู่รอบๆ ตามติดเข้าไป ใครก็ไม่กล้าเข้าใกล้ทั้งนั้น

ประชาชนระหว่างทางพอเห็นขบวนใหญ่เช่นนี้ก็รีบถอยหนีกัน มองกันอย่างหวาดหวั่นไปทางรถของอ๋องเจวี้ยน

"อ๋องเจวี้ยนกลับเมืองหลวงแล้ว"

"คนพวกนั้นคือองครักษ์เงามังกรหรือ? องครักษ์เงามังกรดูพลังน่ากลัวจริงๆ"

"น่ากลัวมาก หรืออ๋องเจวี้ยนจะรู้ว่าทุกคนกำลังพูดถึงใบหน้าของเขา? หลังจากนี้คงไม่มีใครกล้าพูดแล้ว ไม่เช่นนั้นคงถูกองครักษ์เงามังกรจับไปแน่กระมัง?"

เหล่าประชาชนล้วนแอบวิพากษ์วิจารณ์กันขึ้นมา แต่ก็ไม่กล้ากำเริบเสิบสานเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว

ก่อนหน้านี้องค์จักรพรรดิก็จงใจไม่ห้ามปราม ซ้ำยังส่งคนออกมากระพือไฟให้ลามทุ่งไปอีก ดังนั้นคนทั้งเมืองหลวงจึงล้วนพูดกันว่าใบหน้าของอ๋องเจวี้ยนพังยับไปหมดแล้ว น่ากลัวเอามากๆ

ทุกคนล้วนพูดกันจนเคยชิน และยังมีคนเอาไปใช้เป็นคำติดปากด้วย

แต่ตอนนี้อ๋องเจวี้ยนกลับมาแล้ว พาองครักษ์เงามังกรมาด้วยพลังที่บีบคั้น ทำเอาทุกคนรู้สึกหวาดกลัว ทยอยกันไปอธิบายกับคนที่บ้านตนเอง บอกว่าหลังจากนี้จะพูดจาก็ต้องระวังกันหน่อย

จนตอนที่มองไม่เห็นรถม้าของอ๋องเจวี้ยน มองไม่เห็นร่างขององครักษ์เงามังกรแล้ว เหล่าคนในที่ว่าการที่นอกประตูเมืองเหล่านั้นจึงถอนใจโล่งออกมา

กระทั่งยังมีคนที่ผ่อนคลายลงมาฉับพลันจากอาการตึงเครียด ร่างกายหมดเรี่ยวแรงจนล้มพับกองอยู่บนพื้น ลุกขึ้นมาไม่ได้

"นายท่าน ทำอย่างไรดี..."

รองผู้บัญชาการถามผู้บัญชาการ พวกเขาตอนนี้จะไปอธิบายกับองค์จักรพรรดิอย่างไร?

"ก็ทำได้แค่รายงานตามจริงกับองค์จักรพรรดินั่นล่ะ" เสื้อผ้าบนตัวผู้บัญชาการชุ่มไปด้วยเหงื่อ

ในใจเขาเองก็หวาดกลัวมาก คิดไม่ถึงว่ากำลังภายในอ๋องเจวี้ยนจะน่าตกตะลึงขนาดนี้ เมื่อครู่ตอนที่เขาถูกกำลังภายใจกดดันลงไป เหงื่อเย็นก็ผุดซึม ราวกับย่ำเข้าประตูผีไปแล้วก้าวหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น