บทที่ 1354

"ไม่มี ก็แค่ออกไปไม่ได้เท่านั้น มีคนคอยจับตาดูข้าตลอด อย่างอื่นก็ไม่มีอะไร ถึงไม่ออกไปก็ไม่เป็นไร ข้าก็อยู่เป็นเพื่อนท่านปู่พอดี"

ฟู่จาวเฟยหัวเราะเบาๆ ไปทางฟู่จาวหนิง

พี่สาวเพิ่งจะกลับมา อย่าทำให้อารมณ์นางไม่ดี

อันที่จริง ใครจะมาชอบให้คนอื่นคอยจับตาเวลาออกไปข้างนอกกัน? อย่างกับถูกกักบริเวณ

วันนี้เป็นครั้งแรกที่เขาก้าวออกจากบ้านในช่วงครึ่งปีเลยนะ

แล้วยังเพราะเซียวหลันยวนส่งคนไปรับมาด้วย คนที่คอยจับจ้องเขาก็ไม่กล้าเข้าขวาง

"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"

"จาวหนิง เจ้า ก่อนหน้านี้เจ้าเขียนจดหมายว่า ได้ข่าวพ่อแม่ของเจ้าแล้ว นี่เรื่องจริงหรือ?" ผู้เฒ่าฟู่ทนจนถึงตอนนี้ก็ทนไม่ไหวแล้ว

สายตาที่เต็มไปด้วยความหวังของเขาจ้องมองฟู่จาวหนิง อยากจะฟังข่าวคราวของฟู่จิ้นเชินจากปากนางเอง

ฟู่จาวเฟยเองก็มองนาง

"ท่านพี่บอกว่าพวกเขาไม่ได้จงใจทิ้งข้า นี่มันเกิดอะไรขึ้น?" เสียงของเขาสั่นพร่าเล็กน้อย

ฟู่จาวหนิงไม่ให้เขากระวนกระวายใจนานนัก พยักหน้าให้

"ใช่แล้ว ข้าพบกับพวกเขา ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาตอนนี้กำลังอยู่ระหว่างทางกลับมาแคว้นเจาด้วย แต่ว่าจะช้าหน่อย อาจารย์ของข้าอยู่กับพวกเขา"

"จริงหรือ?"

"จริงแท้อย่างที่สุด เสี่ยวเฟยเป็นลูกของพวกเขา เป็นน้องชายแท้ๆ ของข้า"

ฟู่จาวหนิงเอาเรื่องที่ฟู่จิ้นเชินทำเขาหายไปในตอนนั้นเล่าออกมารอบหนึ่ง

ฟู่จาวเฟยน้ำตาร่วงกราว ใช้แขนเสื้อรีบเช็ดออก

ฟู่จาวหนิงอยากให้เขาได้รู้ความจริง และไม่หวังให้เขาต้องเสียใจมากเกินไปกับการตายาของภรรยาราชาเฮ่อเหลียน เพราะหญิงสาวคนนั้นในอดีตก็อุ้มเขาไปด้วยเจตนาไม่ดี

ช่วงครึ่งปีนี้ ฟู่จาวเฟยรู้สึกทรมานในใจอย่างมาก

"ฮือๆ ท่านพี่ ข้าเอาแต่คิดว่าถ้าไม่ใช่เพราะข้า นางก็คงไม่ต้องมาตาย ข้าในฐานะที่เป็นลูกชายแต่กลับไม่ได้อยู่ปกป้องข้างกายนาง ข้าเจ็บปวดและรู้สึกผิดมาก..."

"ไม่ใช่ความผิดของเจ้า นางเองก็แค่ทำเพื่อต้องการความโปรดปรานเท่านั้น ไม่ใช่จะรักเจ้าเป็นลูกแท้ๆ เสียหน่อย"

"ข้ารู้ ถ้าไม่ใช่นาง ข้าเองก็คงไม่ต้องแยกจากกับท่านพ่อท่านแม่ ข้า หลังจากนี้ข้าจะไม่เกลียดนาง แต่ก็จะไม่โทษตัวเองเพราะนางอีกแล้ว"