บทที่ 1362

"และยังบอกอีกว่า ตอนเจ้ายังเล็กมากก็ติดพิษอีก เป็นไปได้ว่าคนที่รู้ความจริงคิดจะชิงลงมือกับโชคชะตาแคว้นเจาก่อน สะกดมังกรร้ายเอาไว้ เพื่อปกป้องโชคชะตาของมังกรแท้จริงแห่งแคว้นเจา ปกป้องโชคชะตาแคว้น"

ฟู่จาวหนิงถลึงตาโต

ทำไมยิ่งพูดก็ยิ่งไปกันใหญ่แล้ว?

เรื่องวางยาพิษตอนนั้น ถูกตีความเอาไว้เช่นนี้หรือ?

ในใจนางรู้สึกไม่ดีขึ้นมาทันที รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น

"ท่านปู่..."

"จาวหนิง เจ้าให้ข้าพูดให้จบก่อน"

"อืม พูดให้หมดเลย ข้าเองก็อยากจะฟังเหมือนกัน" เซียวหลันยวนน้ำเสียงสงบ

"ถึงอย่างไร ตอนนี้ในเมืองหลวงก็มีคนไม่น้อยที่พูดว่าเจ้านั้นเป็นมังกรร้าย เจ้เาองก็รู้ ว่าเรื่องนี้มันพูดให้ชัดเจนไม่ได้ แต่ปกติคนเราก็ยอมที่จะเชื่อว่ามันมีอยู่จริงใช่ไหม?"

ผู้เฒ่าฟู่มองเซียวหลันยวน

เขาเองก็รู้ ว่าเรื่องที่ลือกันนี้มันเหลวไหล ถึงอย่างไรเขาเองก็ไม่เชื่อ

แต่ว่าเรื่องนี้ ไม่จำเป็นต้องให้พวกเขาเชื่อหรือไม่เชื่อ

เมื่อมีคำพูดเช่นนี้ลือออกมา องค์จักรพรรดิจะไม่ยอมปล่อยไป

"ถูกต้อง" เซียวหลันยวนพยักหน้า

"ดังนั้นเรื่องนี้จึงยุ่งยากมาก" ผู้เฒ่าฟู่ถอนหายใจ "ข้ารู้ว่าน่าจะมีคนไม่น้อยที่ไม่ยอมรับเจ้า คิดหาวิธีที่จะแย่งสิ่งของในมือเจ้าไป ถ้าเจาเป็นคนปกติ ข้าก็จะพูดเตือนเจ้าว่าให้พวกเขาไปเถอะ ของอะไรก็ส่งให้พวกเขาไปให้หมด พวกเราไม่ต้องการ มีชีวิตที่ดีก็พอแล้ว"

"แต่เจ้าไม่ใช่คนธรรมดา เจ้าเป็นอ๋องเจวี้ยนที่ไท่ซ่างหวงรักและโปรดปราน ของเหล่านั้น ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเจาควรจะส่งออกไปไหม ส่งออกไปแล้วจะเป็นเช่นไร แต่ว่าข้ารู้ ว่าคนที่เจ้าต้องเผชิญหน้าคือองค์จักรพรรดิ และฮองเฮา"

"อ๋องเจวี้ยน องค์จักรพรรดิกับฮองเฮาจะไม่เอาเจ้าไว้"

ผู้เฒ่าฟู่ถอนหายใจหนักๆ ขึ้นมาอีกครั้ง "เช่นนั้นถ้าจาวหนิงอยู่กับเจ้าจะเป็นอันตรายมาก"