บทที่ 1365

ใจของเซียวหลันยวนอ่อนลงมาแล้ว

เขาคือคนที่ฟู่จาวหนิงคิดจะปกป้อง

ไม่มีใครเคยพูดว่าจะปกป้องเขา

เขาคิดมาตลอด ว่าต่อให้ร่างกายตนเองแย่ลง ติดพิษ อยู่ได้ไม่ถึงอายุสามสิบ เช่นนั้นก็จะพยายามอยู่ต่อไปทีละวันๆ

ด้านหลังเขายังมีคนเหล่าที่ติดตามเขามาตลอดเหล่านั้นอยู่ แล้วยังมีคนเหล่านี้ของจวนอ๋องเจวี้ยนด้วย ถ้าหากเขาตายไป พวกเขาคงจะลำบากมาก

พวกของชิงอีหลานหรงเหล่านั้น เดิมทีก็ถูกเขาเก็บมาตอนที่แทบจะเอาตัวไม่รอด

ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาก็ล้วนเคารพศรัทธาเขา เชื่อมั่นในความสามารถของเขา เชื่อมั่นว่าติดตามเขาแล้ว จะช่วงชิงฟ้าดิน จะมีวันคืนที่ดีขึ้นมา

พวกเขาล้วนเป็นคนที่ทุ่มเทด้วยชีวิต

แต่ฟู่จาวหนิงกลับพูดว่า เขาเป็นคนที่นางจะปกป้อง

"ท่านปู่ ข้ารู้ว่าท่านกังวลข้า เป็นห่วงข้า แต่ว่าข้าเองก็กังวลอายวนเป็นห่วงอายวนเหมือนกัน เขาเป็นสามีของข้า ไม่ว่าหลังจากนี้เขาต้องเผชิญกับอะไร ข้าก็จะยืนอยู่ข้างกายเขา ท่านไม่ต้องกังวลไป ข้ากับเขาล้วนไม่ใช่คนที่จะมารังแกกันง่ายๆ"

ฟู่จาวหนิงมองผู้เฒ่าฟู่ น้ำเสียงเองก็อ่อนลงมาแล้วเช่นกัน

"องค์จักรพรรดิถ้าหากจะไม่เอาเขาไว้ เช่นนั้นข้าก็จะช่วยเขาสู้กับองค์จักรพรรดิ เขาคิดจะลงมือกับอายวน ข้าก็จะจัดการเขาเสียก่อน ขอแค่เข้าไม่ทรยศข้า ข้าจะไม่มีวันทิ้งเขาไป"

"จาวหนิง!"

"ท่านพี่?"

ผู้เฒ่าฟู่กับฟู่จาวเฟยร้องเสียงหลงขึ้นมาพร้อมกัน มองฟู่จาวหนิงอย่างไม่อยากเชื่อ

นี่พูดคำพูดกวาดล้างทำลายตระกูลอะไรออกมากัน?

ผู้ดูแลจงรีบหันหน้ากลับไปมอง ว่าด้านนอกมีคนนอกอยู่หรือไม่?

จงเจี้ยนที่คุ้มกันประตูก็ย้ายตัวมาที่กลางประตู ยืนตัวตรง ให้ผู้ดูแลจงมองเห็นแผ่นหลังอันสูงใหญ่

และข้างกายเขา สืออีสือซานพวกเขาเองก็กุมด้ามกระบี่มั่น หันหน้ากลับมามองผู้ดูแลจงผาดหนึ่ง

ผู้ดูแลจงนิ่งงัน: เจ้าเด็กพวกนี้รู้ว่าเขาจะตกใจ จึงทำแบบนี้เพื่อให้เขาสบายใจสินะ?