บทที่ 1370

เซียวหลันยวนกลับมาตอนใกล้จะเช้า

หนาวเย็นไปทั้งตัว จึงไม่อยากกลับไปทำให้ฟู่จาวหนิงต้องเย็นไปด้วย ดังนั้นจึงไปยังห้องหนังสือ

ผู้ดูแลนำน้ำแกงมาประทังท้องและไล่ความหนาวให้กับเขา พูดถึงเรื่องก่อนหน้านี้

"แค่ไม่กี่คำก็ทำเอาสลบไปเลยหรือ?"

เซียวหลันยวนหลังจากได้ยินสีหน้าก็ไม่ค่อยสู้ดีนัก

ชั่วขณะหนึ่ง ผู้ดูแลจงยังไม่ค่อยเข้าใจ ว่าท่านอ๋องโมโหที่พระชายาทำให้อวิ๋นจูโกรธจนเป็นลมหรือว่าเรื่องอะไร

เซียวหลันยวนรู้เรื่องที่อวิ๋นจูมาอยู่ในจวนไม่ได้ไวไปกว่าฟู่จาวหนิงหนัก

ตอนที่หงจั๋วกับเฝิ่นซิงพูดถึงเรื่องในจวนกับฟู่จาวหนิงกันสามคนนั้น ผู้ดูแลก็เพิ่งจะบอกเขา

เพียงแต่เขาตอนนั้นมีเรื่องที่ต้องออกไปจัดการ จึงไม่ได้สนใจไปชั่วคราว

คิดไม่ถึงว่าพอกลับมากลางดึกจะได้ยินเรื่องเช่นนี้

"ท่านอ๋อง คุณหนูอวิ๋นหลังจากสลบไปก็ถูกส่งไปที่เรือนแขกแล้ว เพียงไม่นานก็ตื่นขึ้นมา น่าจะไม่ได้เป็นอะไรมาก พระชายาเองก็คงไม่ได้ตั้งใจ นางไม่รู้เรื่องของอ๋องฉยงเลย ดังนั้นพูดจาจึงค่อนข้างตรงไปตรงมา..."

ผู้ดูแลจงเอ่ยคำพูดเหล่านี้ออกมาอย่างระมัดระวัง

เซียวหลันยวนเหล่มองเขาผาดหนึ่ง "เจ้ากำลังพูดแทนพระชายาหรือ?"

นี่คิดจะมาขอขมาแทนพระชายาหรือ? รู้สึกว่าเขาจะโทษฟู่จาวหนิง?

ผู้ดูแลจงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าสับสน "เรื่องของคุณหนูอวิ๋นพระชายาเองก็ยังไม่ทราบ จะร้อนโกรธเคืองเข้าหน่อยก็ไม่น่า.."

"หุบปาก"

เซียวหลันยวนหน้าดำทมึน

"ท่านอ๋องโปรดระงับความโกรธด้วย" ผู้ดูแลจงตกตะลึง

ได้ยินว่าอวิ๋นจูคนนั้นไม่ว่าจะไปที่ไหน ไม่ว่าใครที่ได้เห็นก็ล้วนเกิดความรู้สึกรักและสงสารนางขึ้นมาทั้งนั้น ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องปกป้องนางสงสารนาง ท่านอ๋องคงจะไม่...

พระชายานั้นเต็มไปด้วยพลัง สดใสร่าเริงและแข็งแกร่ง พอเทียบกับอวิ๋นจูแล้ว ท่านอ๋องจะรักและสงสารอวิ๋นจูมากกว่าไหม?

"ใครให้สิทธิ์ผู้หญิงคนนั้นเข้าไปเรือนโยวหนิงได้ตามใจชอบ?" ประโยคต่อมาของเซียวหลันยวนกลับพูดด้วยเสียงโกรธขรึม

"อ๋า?"