บทที่ 1375

ลากเวลามาได้นานขนาดนี้ องค์หญิงหนานฉือก็ยังไม่ได้แต่งงาน แล้วยังอยู่ในเมืองหลวงมาได้ตลอดรอดฝั่งอีก

คนที่แคว้นหนานฉือกู่ก็ไม่ได้เร่งรัดนาง องค์จักรพรรดิเลยปล่อยให้นางกินข้าวสบายอยู่ที่นี่หรือ?

ยิ่งไปกว่านั้นเพราะอะไรองค์หญิงหนานฉือจึงมากับอันเหนียนล่ะ?

เซียวหลันยวนให้ผู้ดูแลไปเชิญคนเข้ามาที่โถงหน้า

เขากับฟู่จาวหนิงกินข้าวเช้าเสร็จจึงค่อยเดินออกไป

พอเห็นคนที่นั่งอยู่ที่โถงหน้า สายตาของฟู่จาวหนิงืก็ย้ายจากตัวอันเหนียนไปที่ตัวองค์หญิงหนานฉือ จากนั้นก็หันมามองหน้าอันเหนียนอีก

"สองคนนี้มีอะไรกันหรือเปล่าเนี่ย? ทำไมถึงอยู่ด้วยกันบ่อยจัง?"

ฟู่จาวหนิงถามเซียวหลันยวนเสียงแผ่ว

แต่ว่า เซียวหลันยวนก็ไม่ตอบ นางมองออกถึงความผิดปกติขององค์หญิงหนานฉือ "ไม่ถูกสิ องค์หญิงหนานฉือทำไมถึงผอมลงไปขนาดนี้?"

ใบหน้าก็เล็กลง เดิมทีเป็นสาวสวยคนหนึ่ง ตอนนี้พอหน้าเล็กลง ดวงตาจึงดูใหญ่ขึ้น สีหน้าขาวซีด ดูแล้วเหมือนอ่อนแอลงไปอย่างไรอย่างนั้น

พอเห็นฟู่จาวหนิงเข้ามา องค์หญิงหนานฉือก็ลุกขึ้นยืนทันที

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน ท่านกลับมาได้เสียที!"

นางพูดคำนี้ออกมา แล้วรีบพุ่งโถมไปหาฟู่จาวหนิง

นี่ราวกับเป็นเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันหลายปีอย่างไรอย่างนั้น ดูมีน้ำมิตรเสียเหลือเกิน

เซียวหลันยวนขมวดคิ้ว ดึงฟู่จาวหนิงห่างออกมา ให้องค์หญิงหนานฉือโถมคว้าเจอแต่อากาศ

ยังดีที่นางหยุดตัวเองไว้ทัน ไม่เช่นนั้นคงได้คะมำลงพื้น

หลังจากยืนนิ่งแล้ว องค์หญิงหนานฉือก็มองเซียวหลันยวนอย่างพูดไม่ออก

"อ๋องเจวี้ยน ทำไมท่านถึงได้ขี้เหนียวเช่นนี้? ให้ข้ากอดพระชายาอ๋องเจวี้ยนหน่อยแล้วจะเป็นอะไรไป?"

เซียวหลันยวนตอบกลับน้ำเสียงเย็นชา "พระชายาของข้าทำไมจะต้องให้เจ้ามาแปดเปื้อนด้วย?"

"แปดเปื้อน?"