บทที่ 1377

องค์หญิงหนานฉือเองก็ตกตะลึงไปเช่นกัน

เซียวหลันยวนมองอันเหนียนนิ่งๆ

อันเหนียนหยิบม้วนหนังแกะที่ดูมีอายุม้วนหนึ่งออกมาจากในอก ม้วนหนังแกะนี้ออกเหลืองไปแล้ว และยังมีคราบดำๆ อยู่อีกด้วย

ชิงอีขึ้นมารับไป ส่งให้กับมือเซียวหลันยวน

เซียวหลันยวนค่อยๆ กางม้วนหนังแกะออกดู

อันเหนียนเองก็เอ่ยต่อว่า "ท่านอ๋อง องค์จักรพรรดิก่อนหน้านี้มอบหมายงานให้กับข้า"

"ก็ไม่ใช่เพราะท่านไปยั่วโมโหองค์จักรพรรดิเขาจนไม่ได้รับการให้ความสำคัญ องค์จักรพรรดิจึงแอบลงโทษท่านเพื่อลดทอนความเฉียบขาดของท่านลงหรอกหรือ จึงสั่งงานเก็บกวาดของพวกข้าทาสมาให้ท่าน" องค์หญิงหนานฉือจุ๊ปากขึ้นมา

อันเหนียนมุมปากกระตุกอีกครั้ง อธิบายขึ้นมาคำหนึ่ง

"ห้องเอกสารเก่าในวังไม่มีคนไปจัดการทำความสะอาดมานานแล้ว มีแต่พวกเอกสารทางการหนังสือเก่าๆ องค์จักรพรรดิจึงให้ข้าไปจัดการเสียหน่อย"

เซียวหลันยวนเหลือบมองเขา

ในห้องเอกสารเก่านั้นน่าจะมีพวกหนังสือบันทึกนับพันเล่มกองสุมกันอยู่ ก่อนหน้านี้มีคนในวังตายอย่างประหลาดอยู่ในนั้น ต่อมาก็มีคนได้ยินเสียงแปลกๆ ช่วงกลางดึก ดังนั้นในวังจึงลือกันว่าวิญญาณของคนในวังคนนั้นไม่ได้จากไปไหน

เรื่องนี้เขาเคยได้ยินมาตอนเมื่ออายุหกเจ็ดปี

ถึงอย่างไรต่อมาก็มีสถานที่อื่นที่คอยรวบรวมเอกสารบันทึกพวกนั้น ส่วนบางอย่างที่ไม่ได้ใช้แต่ก็ทิ้งไม่ลงจะถูกส่งไปที่นั่น พอผ่านไปนานวันเข้า ที่นั่นจึงสุมกองขึ้นมาไม่น้อย ทั้งสกปรกทั้งมืดทึม แทบไม่มีใครเข้าไปที่นั่นเลย

อันเหนียนถูกส่งไปเก็บกวาดห้องเอกสารเก่านั้น แน่นอนว่าต้องไปทำเรื่องอะไรไว้จนองค์จักรพรรดิโมโห ถึงได้คิดจะลงโทษอันเหนียนให้ไปทำงานเช่นนี้

"ตอนที่ข้าเก็บกวาดห้องเอกสารเก่า ก็พบกับม้วนหนังแกะนี้" อันเหนียนอธิบายอย่างใจเย็น ราวกับว่าที่ถูกส่งไปทำงานเช่นนี้เขาไม่ได้ยี่หระอะไรเลย

เซียวหลันยวนเปิดม้วนหนังแกะออก พบว่าเป็นแผนที่การแบ่งส่วนทะเลของหนานฉือ ตงฉิง รวมถึงแคว้นเจาผืนหนึ่ง

เส้นชายฝั่งทะเลของแคว้นเจานั้นยาวอยู่ แต่ส่วนนั้นก็ตีวงเป็นเส้นโค้งใหญ่ มีช่องแคบทะเลอยู่ช่องหนึ่ง พอผ่านไปก็เป็นดินแดนของตงฉิง ในช่องแคบทะเลจะผ่านเกาะเกาะหนึ่งซึ่งก็คือเกาะซีอวิ๋น ถูกแบ่งกั้นเข้าไปในตงฉิง พอห่างออกไปอีกจึงจะเป็นหนานฉือ

ฝั่งตะวันออกของเกาะซีอวิ๋นเป็นพื้นที่ทะเลยาว เชื่อมต่อกับแม่น้ำสายหนึ่ง ตัวแม่น้ำคดเคี้ยวเลี้ยวลด สองด้านเป็นเทือกเขา ดังนั้นน่าจะต้องใช้เส้นทางน้ำที่คดเคี้ยว ผ่านเขาอวี้เหิง จากนั้นจึงอ้อมไปด้านหลังเขาอวี้เหิง...