บทที่ 1379

ฟู่จาวหนิงสังเกตเห็นท่าทางของเขา จนเกือบจะหัวเราะพรวดออกมา

นี่มันเกิดอะไรขึ้น นางออกไปครึ่งปีกว่า อันเหนียนกับองค์หญิงหนานฉือทำไมจึงเปลี่ยนไปแปลกๆ แบบนี้? น่าตลกจริงๆ

"ถึงอย่างไร เรื่องที่ข้าไม่อยากแต่งงานทำไมต้องซับซ้อนเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้" องค์หญิงหนานฉือผายมือออกอย่างจนใจ "สามเดือนก่อนข้าก็ใช้เรื่องบาดเจ็บต้องพักรักษาตัวมาเป็นข้ออ้างเลื่อนแต่งงานไปแล้ว..."

"นั่นองค์หญิงไม่ได้วางแผนขึ้นมาเสียหน่อย ท่านบาดเจ็บจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นอาการบาดเจ็บที่องค์หญิงทำขึ้นเองด้วย" อันเหนียนเอ่ยต่อมา

เกือบจะพูดออกมาแล้วว่าเป็นเพราะนางโง่

องค์หญิงหนานฉือกัดฟันถลึงตาใส่เขา

ฟู่จาวหนิงดื่มชามองพวกเขา อยากจะสาระแนเข้าไปจริงๆ

สองคนนี้พออยู่ด้วยกันแล้วก็ดูแปลกหน่อยๆ อันเหนียนไม่มีเกรงใจกับองค์หญิงหนานฉือเลยแม้แต่น้อย

องค์หญิงหนานฉือเองพออยู่ต่อหน้าเขาก็ดูผ่อนคลายอย่างเห็นได้ชัด ปลดปล่อยอารมณ์ออกมาอย่างเปิดเผย เป็นตัวของตัวเอง

"องค์หญิงบาดเจ็บหรือ?" นางถามขึ้นมาคำหนึ่ง

"อืม องค์หญิงคิดจะปฏิเสธการแต่งงาน ตอนนั้นหาวิธีดีดีไม่ได้ จึงออกไปล่าสัตว์ด้วยตนเอง คิดจะแกล้งหลงอยู่ในภูเขา หลอกให้ข้าออกไปหา จากนั้นพอค้างอยู่ในป่าเขา ก็ป่วยขึ้นมา" อันเหนียนเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "ผลคือล้มกลิ้งตกลงไปในบึง ในภูเขามีบึงหนาวเย็นอยู่ องค์หญิงจมน้ำจนเกือบหาตัวไม่เจอ"

ครั้งนั้น องค์หญิงหนานฉือได้รับบาดเจ็บ แล้วยังป่วยหนัก ฟื้นฟูอยู่เป็นเดือนก็ยังไม่หายดี

ฟู่จาวหนิงมองอันเหนียน "แล้วผู้ตรวจการอันเป็นคนหานางพบหรือ?"

อันเหนียนชะงักนิ่งงันไป

นางมองไปทางองค์หญิงหนานฉืออีกครั้ง องค์หญิงหนานฉือหมุนตัวกลับหันไปมองท้องฟ้า

ฟู่จาวหนิงเกือบจะหัวเราะส่งเสียงออกมา

ดูท่านางจะเดาถูกแล้ว เป็นอันเหนียนที่ช่วยองค์หญิงหนานฉือไว้ อาจจะเพราะตอนอยู่ในป่าเขาช่วงนั้นพวกเขามีประสบการณ์อะไรกันมา ดังนั้นตอนนี้ทั้งสองคนพออยู่ด้วยกันแล้วจึงดูแปลกๆ

"แต่ว่าองค์หญิงตอนนี้ร่างกายยังไม่หายดี แต่ก็ใกล้เคียงแล้ว ไม่ส่งผลกระทบอะไรกับการแต่งงานแล้ว องค์จักรพรรดิจึงเริ่มกดดันเข้ามา"

"ข้าจะไม่แต่งกับองค์ชายของพวกท่านหรอก คนไหนก็ไม่อยากได้ทั้งนั้น" องค์หญิงหนานฉือเอ่ยขึ้นอย่างมีน้ำโห "ท่านแต่งกับข้าก็จบแล้ว ทำไมยังจะบ่ายเบี่ยงไปมาอยู่อีก"