บทที่ 1381

นางถลึงไปทางเซียวหลันยวน ปากก็อ้าพะเยิบอย่างสุดกำลัง

อ๋องเจวี้ยน! ท่านมันไร้ยางอายไร้ความสง่างามยิ่งนัก! นี่ถึงกับสะกดจุดใบ้องค์หญิงอย่างข้าเลยหรือ! เกินไปหน่อยไหม!

"หนิงหนิง ยังเช้าตรูอยู่เลย อย่ามาฟังอะไรที่ทำให้ไม่สบายใจดีกว่า" เซียวหลันยวนไม่มองนาง ยื่นมือไปกุมมือฟู่จาวหนิง

"พรวด"

ฟู่จาวหนิงอดหัวเราะร่าขึ้นมาไม่ได้ เอียงตาเหลือบมองเขา

"เอาล่ะ เลิกเล่นได้แล้ว"

องค์หญิงหนานฉือถลึงตามองนาง นี่มันเล่นกันตรงไหน? เขาลงมืออย่างหยาบคายกับหญิงสาว เขามันคนไม่ดี!

ฟู่จาวหนิงมองไปทางนาง เหมือนจะมองออกถึงความหมายนาง เอ่ยกับนางด้วยรอยยิ้ม "องค์หญิงหนานฉือ ท่านรู้สึกว่าเขานิสัยไม่ดีใสช่ไหม?"

แน่นอน!

องค์หญิงหนานฉือออกแรงพยักหน้า

"แต่ข้ากลับชอบเขาเช่นนี้ สำหรับคนที่รู้จักมารยาทกาลเทศะมีจิตใจดี เขาจะไม่หยาบคายใส่ง่ายๆ แต่เมื่อครู่ท่านไม่ใช่คนแบบนี้ ท่านเอาแต่จะยื่นเท้าแทรกกลางระหว่างเรา คิดจะทำลายความรักของพวกเรา แล้วจะหยาบคายใส่ท่านบ้างมันเป็นอย่างไรหรือ?"

"ถ้าไปทนุถนอมเห็นใจห่วงใยผู้หญิงคนอื่น หรือทำตัวอ่อนโยนกับอีกฝ่าย กลัวว่าอีกฝ่ายจะเสียใจ นี่ต่างหากที่เป็นผู้ชายเลวๆ นี่ต่างหากที่เป็นการทำผิดต่อข้า เขาตอนนี้เป็นสามีข้า คนที่เขาต้องซื่อสัตย์ด้วยเพียงคนเดียวก็คือข้า จะไปสนใจผู้หญิงคนอื่นเพื่ออะไร?"

ฟู่จาวหนิงหยามหยันขึ้นมาคำหนึ่ง กุมมือเซียวหลันยวนแน่น "ถ้าเขาไม่ลงมือ ข้าก็จะลงมือเองแล้ว เพียงแต่ว่า แต่ถ้าเขาไม่ยอมปฏิเสธไม่ยอมผลักไสหญิงสาวที่ส่งมาถึงหน้าประตูเช่นนี้จนข้าต้องลงมือเอง เช่นนั้นข้าเองก็จะรังเกียจเขาเช่นกัน"

ชีวิตนี้ของนาง ไม่อยากจะมาเสียเวลากับเรื่องความรักความหึงหวงพวกนี้

เซียวหลันยวนสามารถแสดงออกถึงท่าทีและความเด็ดเดี่ยวของเขาอย่างตรงไปตรงมาได้เช่นนี้ ยอดเยี่ยมมาก

"อายวนของข้าทำเช่นนี้ ข้าชอบมาก"

เซียวหลันยวนที่เดิมทีกลิ่นอายเย็นเยียบพอได้ยินคำนี้ ก็เหมือนอบอุ่นใจขึ้นมาในพริบตา

เขาดีดนิ้วมือ ปลดชีพจรใบ้ขององค์หญิงหนานฉือ

"หนิงหนิง ใครจะส่งตัวมาข้าจะผลักไสออกไปทั้งหมดนั่นล่ะ" เขาบอกคำนี้กับฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงยิ้มให้เขา