บทที่ 1392

เมื่อวานตอนกลางคืน องค์จักรพรรดิพักอยู่ในวังบรรทมของพระชายาเยว่

ช่วงนี้พระชายาเยว่ได้รับความโปรดปรานจากเขาไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

ดังนั้น ตอนประชุมเช้าพระชายาเยว่จึงตื่นนอนขึ้นมาพร้อมองค์จักรพรรดิ ก็ให้คนมาคอยสังเกตเรื่องบนตำหนักใหญ่

ดังนั้น พออ๋องเจวี้ยนบอกว่าจะโยนสาวงามพวกนั้นไปที่ประตูจวนอ๋องเจวี้ยน พระชายาเยว่เพียงไม่นานก็ได้รับข่าว

"อ๋องเจวี้ยนไม่ไว้หน้าองค์จักรพรรดิเลยหรือ?" พระชายาเยว่ไม่อยากเชื่อ

อยู่ในชุดวังหรูหรา พระชายาเยว่ที่ปักพู่ระย้าทองไว้สี่เส้นอายุแค่สิบห้าสิบหกปีเท่านั้น ดวงตาหงส์ที่เอียงกระดกหน่อยๆ รูปลักษณ์เย้ายวนชวนมอง แต่เพราะอายุยังน้อยจึงยังมีความเขินอายอยู่บ้าง

หญิงสาวที่ทั้งเย้ายวนและบริสุทธิ์เช่นนี้ ผู้ชายมากมายพอได้เห็นก็ยากจะอดใจไหวทั้งนั้น

องค์จักรพรรดิที่เข้าวัยกลางคนไปแล้วชอบแบบนี้

พอบวกกับข้อมูลที่ตระกูลเยว่นำมาให้ ผลประโยชน์ที่มอบให้ องค์จักรพรรดิจึงยิ่งโปรดปรานนางขึ้นทุกวัน ตอนนี้โยนฮองเฮาไปไว้หลังสมองแล้ว

พระชายาเยว่เข้าวังได้ไม่กี่เดือน ก็ขึ้นเป็นหนึ่งไม่มีสอง พวกขุนนางคนอื่นล้วนต้องถอยให้นางกันทั้งสิ้น

นางเองก็อายุยังน้อย พอจู่ๆ ถูกโปรดปรานขนาดนี้ จึงมีอารมณ์รุนแรงขึ้นทุกวัน

ไม่เช่นนั้น นางไม่มีทางทำเรื่องอย่างการยัดคนของตนเองเข้าไปในจวนอ๋องเจวี้ยนแน่นอน

"พระชายา วันนี้ขนาดเรื่องที่อ๋องเจวี้ยนไปต้าชื่อโดยพลการ ก็ยังถูกปัดตกไปเลย แล้วก็เรื่องใหญ่ที่ผู้ตรวจการอันแต่งงานกับองค์หญิงหนานฉือในคืนเดียวก็ยังถูกอ๋องเจวี้ยนจัดการจนเงียบไปแล้วด้วย"

หมัวมัวข้างกายพระชายาเยว่เอ่ยขึ้นเสียงเล็ก

"องค์จักรพรรดิ ไม่กล้าเอาผิดอ๋องเจวี้ยนเลยแม้แต่น้อยหรือ?" พระชายาเยว่ไม่อยากเชื่อ

"นั่นเป็นไปได้อย่างไรกัน? ถ้าหากปล่อยไปเช่นนี้ หน้าขององค์จักรพรรดิจะยังเหลืออยู่อีกหรือ?"

องค์จักรพรรดิเองก็เดือดดาลมากจริงๆ

แต่ว่า อ๋องเจวี้ยนที่เดิมทีมีความผิดฐานโกหกองค์จักรพรรดิ ผลลัพธ์คือโทษที่ใหญ่ที่สุดนี้กลับถูกเขาลบทิ้งไปเฉยๆ