บทที่ 1406

ฟู่จาวหนิงมองซือหรูผาดหนึ่ง

ซือหรูดูเหมือนอายุจะมากกว่าหลายปี

มองแล้วดูเป็นคนอ่อนโยนมาก นางเหมือนจะเข้าสู่บทบาทอนุภรรยาของอ๋องเจวี้ยนแล้ว เหมือนกำลังคิดแทนอ๋องเจวี้ยนกับนางแล้วอย่างไรอย่างนั้น

"ในเมื่อพวกเราต้องอยู่ที่นี่กับท่านอ๋อง ที่นี่ทั้งมืดและเย็น พวกเราก็ต้องกลับไปเตรียมผ้าห่มหนาๆ หน่อยใช่ไหม แล้วก็นำเตาถ่านมาด้วย ไหนจะกาน้ำอีก ถึงเวลาท่านอ๋องจะได้ดื่มน้ำร้อนได้ตลอดเวลา"

ซือหรูเลิกคิ้วเล็กน้อย ดูกังวลหน่อยๆ "พระชายา ท่านอ๋องจำเป็นต้องดื่มยาไหม? พวกเราจำเป็นต้องบอกกับผู้คุมให้เตรียมกรอกยาเข้ามาไหม?"

ชิวอวิ๋นมองนางอย่างไม่อยากเชื่อ สะกิดนางเบาๆ

"เจ้าคิดจะอยู่ในคุกนี่จริงๆ หรือ?"

นี่พูดบ้าอะไรกัน!

"ไม่อย่างนั้นจะทำอย่างไรได้?" ซือหรูผายสองมือออก

ชิวอวิ๋นชะงักไป ไม่รู้ควรจะพูดอะไรดี นางพูดไม่ได้ว่าลองไปขอร้องพระชายาเยว่ดูไหม?

พระชายาเยว่เองก็น่าจะคิดรับมือกับอ๋องเจวี้ยนอยู่ ภารกิจของนางคือติดตามพระชายาอ๋องเจวี้ยน เรียนรู้วิชาแพทย์ทฤษฏียาจากนาง นางเดิมทีไม่จำเป็นต้องมาอยู่ในคุกใหญ่เพื่อลำบากไปด้วยกัน

"ข้าจะไปขอให้ท่านพ่อช่วย!" อวิ๋นจูเห็นอ๋องเจวี้ยนเดินเข้ามา ก็ยกเสียงขึ้นสูงทันที "ข้ามองเห็นท่านอ๋องต้องมาทรมานในนี้ไม่ได้หรอก ใจข้ามันรวดร้าวไปหมด"

นางคิดจะให้อ๋องเจวี้ยนได้ยิน

เขาได้ยินนางพูดเช่นนี้ น่าจะซาบซึ้งขึ้นบ้างกระมัง

ฟู่จาวหนิงมองเซียวหลันยวนที่เดินตามหัวหน้าคุกเข้ามา

เห็นการเดินเหินของเขา ในใจก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

ดูแล้วเขาน่าจะไม่ได้บาดเจ็บอะไร แต่พอเห็นเขาที่ราวกับเป็นต้นสนเขียวบนภูเขาหิมะต้องจันทร์หลังฝนเดินอยู่ในคุกที่เย็นมืดสกปรกเช่นนี้ ฟู่จาวหนิงเองก็ปวดใจจริงๆ

"ถ้าคิดจะให้ท่านอ๋องทบทวนตนเองล่ะก็ ขังไว้ในจวนไม่ต้องออกมาก็พอแล้ว แค่ให้ท่านอ๋องคิดทบทวนก็พอ ทำไมจะต้องส่งมาในคุกใหญ่ด้วย? ข้จะไปบอกท่านพ่อให้ไปทูลอ้อนวอนองค์จักรพรรดิดู..."

อวิ๋นจูยังคงพูด สายตาตกอยู่บนร่างอ๋องเจวี้ยนตลอด

เขาถึงแม้จะสวมหน้ากาก แต่เพราะอะไรกันนะ ทั้งตัวเขาจึงได้ดูโดดเด่นเป็นพิเศษเช่นนี้ ดึงดูดคนจริงๆ