บทที่ 1412

ผ้าห่มถูกโยนเข้ามา จนฝุ่นคลุ้ง

แล้วยังมีกลิ่นอีก

อวิ๋นจูอดร้องขึ้นมาไม่ได้ "นี่มันใช่ผ้าห่มสำหรับคนห่มไหม?"

สกปรก เหม็นด้วย!

ซือหรูกับชิวอวิ๋นทางนั้นก็ได้ผ้าห่มสองผืน แต่พอซือหรูยื่นมือเข้าไปคว้าก็ได้ยินเสียงแคว่ก ผ้าห่มนั้นถูกฉีกขาดเป็นรู ฝ้ายที่อยู่ด้านในล้วนดำสกปรกไปหมดแล้ว!

เขาโยนลงพื้นทันที

"ผ้าห่มนี้ใช้มากี่ปีแล้วกัน?"

ทั้งสกปรกทั้งขาด! มองออกว่า ฝ้ายในนั้นจับตัวเป็นก้อนหมดแล้ว จะต้องห่มไม่อุ่นแน่

"เอาไป เอาออกไป นี่มันเอามาห่มได้เสียที่ไหน? พวกเราต้องการของใหม่" ชิวอวิ๋นร้องขึ้นหน้าขาวซีด

"พวกเราที่นี่มีแค่เตียงเดียวมันไม่พอ! ไม่สิ พวกเราต้องการของใหม่ เจ้าสิ่งนี้ขนาดขอทานยังไม่ห่มเลย!" อวิ๋นจูแทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว

ถึงแม้นางจะเป็นลูกนอกสมรส แต่เพราะอ๋องฉยงก็รักนางมาก อันที่จริงนอกจากชื่อเสียงกับการหลบเลี่ยงจากพระชายาอ๋องฉยงแล้ว นางเองก็ถูกเลี้ยงดูอย่างมาอย่างดีตั้งแต่เล็กเช่นกัน

ดูจากผิวขาวเหมือนหิมะของนางก็รู้แล้ว

"แม่นางทั้งหลายเลิกอาละวาดได้แล้ว ที่นี่มันคุกใหญ่นะ ไม่ใช่โรงเตี๊ยมเสียหน่อย!" ผู้คลุมเดินหน้าดำเข้ามา

ที่ขังไว้ในคุกใหญ่ล้วนเป็นพวกนักโทษทั้งนั้น พวกเขายังต้องซักผ้าห่มให้กับนักโทษด้วยหรือ?

ผ้าห่มเหล่านี้ แน่นอนว่าใช้มาแล้วหลายปี ผ่านมือนักโทษมาไม่น้อย

การจะมีพวกนักโทษบางส่วนที่ห่มผ้าห่มนี้ ตกกลางดึกเอาผ้าห่มมาเช็ดน้ำมูกบ้างก็เป็นเรื่องปกติ

"พวกเราจะออกเงินของแต่ละคนเอง!" ซือหรูมองไปทางฟู่จาวหนิงกับเซียวหลันยวน กัดฟันยังคิดจะยืนหยัดต่ออีกหน่อย

"ใช่ๆๆ พวกเราจะออกเงิน พวกเจ้าไปซื้อผ้าห่มใหม่ให้หน่อย! แล้วก็ ที่นี่ยังย้ายเตียงเข้ามาได้ไหม?"

"นี่เป็นความต้องการของพวกท่านนะ พวกเราไม่ใช่เก็บเงินพวกท่านมา นี่แค่ช่วยพวกท่านซื้อเท่านั้น" ผู้คุมเดินเข้ามาพลางยื่นมือ

ชิวอวิ๋นกับซือหรูสบตากันผาดหนึ่ง รีบหยิบเงินออกมา

พวกนางหยิบออกมาคนละห้าตำลึงเงิน

"ทั้งหมดสิบตำลึง น่าจะพอซื้อผ้าห่มสามผืนอยู่ อย่างอื่นก็ไม่ต้องคิดแล้ว" ผู้คุมขมวดคิ้ว ได้มาไม่เยอะเท่าไร