บทที่ 1414

"ฮ่าๆๆ ใช่ๆๆ เสียงไพเราะเสียจริง"

"สาวงามเอ๋ย ร้องเรียกออกมาอีก หูของพี่มันคันยุบยิบไปหมดแล้ว"

"และไม่รู้ว่าตอนที่ทับลงไปจะร้องแบบนี้หรือเปล่า คิกๆ"

ในห้องขังด้านหน้ามีเสียงเหล่าพวกนักโทษโห่ก้องเข้ามา และยังมีเสียงหัวเราะโรคจิตของพวกเขาอีกด้วย

อวิ๋นจูปิดปากตนเองแน่น ไม่กล้าตะโกนอีกแล้ว

น้ำตาของนางไหลพรากออกมา

คนเหล่านี้ คนเหล่านี้ทำไมถึงน่ารังเกียจนัก?

ชิวอวิ๋นกับซือหรูก็หน้าขาวซีดไปแล้ว คนเหล่านั้นเองก็ทำให้พวกนางรังเกียจด้วย

พอคิดถึงตอนที่เดินเข้ามาก่อนหน้านี้ คนเหล่านั้นยังกล้าพุ่งมาที่ประตูลวนลามพวกนางต่อหน้าผู้คุม พวกนั่งก็ตัวสั่นขึ้นมา

นี่เพิ่งเข้ามาแค่ครู่เดียวเอง นี่ยังต้องอยู่ต่อไปอีกหรือ?

คนพวกนั้นจะออกมาไหม?

พอตกค่ำจะกลายเป็นอย่างไร?

ข่าวในคุกใหญ่ส่งไปถึงในวัง

องค์จักรพรรดิโมโหจนตบโต๊ะ สิ่งของที่วางอยู่ด้านบนล้วนกระเด้งกันขึ้นมา ฝ่ามือเขาแดงไปหมด

ตนเองปวดจนใบหน้าบิดเบี้ยวไป และรู้สึกชิงชังเซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงขึ้นมาอีกอย่างอดไม่อยู่

"นี่มัน นี่มัน..."

เขาโมโหจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว

ฟู่จาวหนิงกล้าดีอย่างไร!

นางทำไมจึงทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้? กล้าพาพวกอวิ๋นจูเข้าไปอยู่ในคุกใหญ่!

"ไป ส่งราชโองการออกไป ให้พวกอวิ๋นจูกลับจวนอ๋องเจวี้ยน! ฟู่จาวหนิงเองก็กลับไปด้วย ข้าให้อ๋องเจวี้ยนไปทบทวนตัวในคุกใหญ่ แล้วพวกนางจะเข้าไปด้วยทำไมกัน?"

พระชายาเยว่พอรู้เรื่องนี้ ตาก็กลอกแล้วเรียกคนที่จะไปส่งราชโองการเอาไว้

นางเข้าไปหาองค์จักรพรรดิ โถมทั้งตัวเข้าไปในอ้อมกอดเขา เอ่ยขึ้นเสียงหวาน "องค์จักรพรรดิ ต่อให้จะพาพระชายาอ๋องเจวี้ยนกลับจวนอ๋อง ก็ยังต้องรอพรุ่งนี้แล้วค่อยไปกระมัง ไม่เช่นนั้นคนอื่นจะพูดกันว่าองค์จักรพรรดิจับจ้องจวนอ๋องเจวี้ยนอยู่ทั้งวัน ส่งราชโองการออกไปถึงสองครั้งในวันเดียว ไม่ยอมทำเรื่องอื่นเลย"