บทที่ 1421

"ที่แท้การขังเอาไว้ในคุกใหญ่ก็ไม่เรียกว่าการลงโทษสินะ?"

"ฟู่จาวหนิง วันนี้เจ้าคิดจะมาทำอะไรกันแน่? ข้ามีงานการอีกตั้งมาก ไม่มีเวลามาเสวนาไร้สาระกับเจ้านะ!" องค์จักรพรรดิรู้สึกว่าแค่เห็นฟู่จาวหนิงเขาก็ปวดหัวเสียแล้ว

เขาเองก็ไม่กล้าทำอะไรนางจริงๆ

วิชาแพทย์ของฟู่จาวหนิงสูงส่งมาก! ในใจเขายังรู้สึกว่าโชคดีมาก ถึงอย่างไรนางก็เป็นคนของแคว้นเจา ถึงอย่างไรนางก็ยังมีญาติอยู่ที่เมืองหลวง ถึงอย่างไรตระกูลฟู่ก็ไม่ได้มีรากฐานอะไร ดังนั้นตอนที่เขาต้องการนางจริงๆ เขายังมั่นใจว่าตนเองจะบีบจุดอ่อนของนาง แล้วนำนางมาใช้ประโยชน์เพื่อตนเองได้

ใครให้วิชาแพทย์ต้องมาเจอกับหายนะเข้าในใต้หล้านี้กัน ปัจจุบันพวกหมอเก่งๆ ล้ำค่าจะตายไป

ก่อนหน้านี้แคว้นเจามีหมอเทวดาหลี่ พวกเขาก็รู้สึกมีความมั่นใจอยู่ แต่พอเทียบกับฟู่จาวหนิง วิชาแพทย์ของหมอเทวดาหลี่กลับห่างชั้นอยู่ไกลโขเลยทีเดียว

เพื่อวิชาแพทย์ของนาง ขอแค่นางไม่มาเหยียบเส้นต่ำสุดที่ไม่ควรล้ำ องค์จักรพรรดิก็ยังมีความอ่อนข้อให้สูงลิบอยู่

เพียงแต่ว่า นางนี่มันน่าโมโหเสียจริง

องค์จักรพรรดิรู้สึกว่ายิ่งพูดกับฟู่จาวหนิงมากแค่ไหนชีวิตเขาก็สั้นลงไปอีกหลายปี

"แค่อยากจะมาบอกกับองค์จักรพรรดิคำหนึ่ง ว่าราชโองการเมื่อวานนี้ ข้ากับอายวนรับมาแล้ว แล้วก็ไม่ได้ขัดราชโองการด้วย แต่พวกอวิ๋นจูนางไม่ยอมเข้าจวนอ๋องเจวี้ยนกันเอง หนีกันไปหมดแล้ว และจวนอ๋องเจวี้ยนของพวกเราจะมาทำเป็นไม่มีระดับแบบนี้ไม่ได้ เรื่องเช่นนี้ขอให้มีแค่ครั้งเดียวก็พอ"

"พวกอวิ๋นจูทำไมจึงหนีไปแล้วกัน?" องค์จักรพรรดิไม่อยากเชื่อ

"พวกนางไม่ยอมที่จะร่วมทุกข์กับท่านอ๋องของเข้า เป็นคนจะมาร่วมแต่สุขได้อย่าไร มันต้องร่วมทุกข์กันด้วย? ถูกไหม ? ดังนั้นคนสวยพวกนี้ พวกเราจวนอ๋องเจวี้ยนไม่คู่ควรจะรับมา ขอให้องค์จักรพรรดิหลังจากนี้โปรดอย่ายัดคนงามเข้ามาเลย ไม่ควรทำให้บ้านของพวกเราลำบากซ้ำไปซ้ำมา"

"เจ้า..."

"เมื่อวานนี้ข้าพาพวกนางเข้าไปในคุกใหญ่ด้วยกัน คิดจะคิดทบทวนด้วยกันกับท่านอ๋องของพวกเรา แต่แค่วันเดียว พวกของอวิ๋นจูก็ร้องห่มร้องไหนจะหนีกันท่าเดียว แล้วยังพูดอีกว่าพวกนางจะไม่เข้าจวนอ๋องเจวี้ยนแล้ว ไม่อยากจะปรนนิบัติอ๋องเจวี้ยนอีกด้วย นี่ไม่ใช่ว่าข้าขี้หึงหรอกกระมัง?"