บทที่ 1450

ผู้คุมไม่กล้าเข้าไป กระทั่งยังใช้มือบีบจมูกไว้ ส่วนมืออีกข้างก็โยนหมั่นโถวเข้าไปในห้องขัง

"นี่ กินข้าวเช้าซะ!"

พอคุยกับนักโทษคนนั้น น้ำเสียงก็เปลี่ยนไปเป็นอีกแบบ หยาบคายขึ้นมาก

แต่นักโทษคนนั้นก็ไม่ขยับเขยื้อน

"ได้ยินหรือยัง? เรียกเจ้าให้มากินข้าวเช้าน่ะ!" ผู้คุมตะโกนเสียงดังไปอีกคำหนึ่ง

คนคนนั้นยังคงไม่ขยับเขยื้อน กระทั่งเสียงครางก็ยังไม่มี

ผุคุมหันหน้ามองไปทางหัวหน้าคุก ใช้สายตาสอบถามเขา: หัวหน้า เอาอย่างไรดี?

หัวหน้าคุกคิดจะบอกว่า จะกินก็กินไม่กินก็เรื่องของเขา

นักโทษเหล่านี้พวกเขาไม่มีทางไปปรนนิบัติ

แต่นักโทษคนนี้นั้นต่างออกไป เขาจึงขมวดคิ้ว "ปลุกเขาขึ้นมา"

แม้จะบอกว่าให้ปลุกเขาขึ้นมา แต่พวกเขาก็ยังไม่กล้าเข้าไป จึงหยิบกระบอกท่อนหนึ่งยื่นเขาไปแหย่ๆ นักโทษคนนั้น

แหย่ไปทีแรก ไม่ขยับ

แหย่อีกที ก็ยังไม่ขยับ

ผู้คุมรู้สึกว่าผิดปกติแล้ว จึงออกแรงกระทุ้ง "ถ้ายังไม่ลุกอีกข้าจะไม่เกรงใจแล้วนะ!"

เขาออกแรงพอควร แทงไปเช่นนี้ ถ้าเป็นปกติต้องร้องเจ็บแล้ว ไม่อย่างนั้นก็ต้องมีปฏิกิริยาพลิกตัวหลบบ้าง แต่นักโทษคนนี้ยังคงไม่ขยับ

ขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกว่าความรู้สึกที่แทงลงไปนี่ผิดปกติ

"หัวหน้า แข็งไปแล้ว.."

หัวหน้าคุกตกตะลึงขึ้นมา รีบส่งสัญญาณให้พวกเขาเปิดประตูคุกเข้าไปดู

ผู้คุมอุดจมูก หยิบกระบองเดินเข้าไป

เมื่อคืนยังไม่ได้เห็นหน้าคนผู้นี้อย่างชัดเจน

ตอนนี้พอเข้าไปเขาก็ใช้ไม้เขี่ยเส้นผมที่บังใบหน้าคนผู้นี้อยู่ แล้วมองให้ชัดๆ

พอมองไป เขาก็สะดุ้ง ถอยกรูดออกมาทันที