บทที่ 1482

"ได้ยินหรือยัง? บอกแล้วว่าเป็นหวัด" ชินอ๋องเซียวถลึงตาใส่เซียวเหยียนจิ่งที่แยกห่างออกไป ในใจรู้สึกรับไม่ได้ขึ้นมา

"ท่านพ่อ ข้าไม่ได้พูดอะไรนะ และก็ไม่ได้รังเกียจท่านด้วย นี่ไม่ใช่ว่าเป็นห่วงหรอกหรือ? ถ้าอย่างนั้นวันนี้ท่านก็ไม่ต้องออกไปแล้ว หิมะตกติดกันสามวันไม่หยุด ด้านนอกหนาวมากเลย"

เซียวเหยียนจิ่งพูดจบก็พาคนถอยออกไป

พอเห็นประตูปิดลงมา ในใจชินอ๋องเซียวก็รู้สึกรับไม่ค่อยได้ แผดเสียงตะโกนออกมา "เมื่อวานหลังจากเซียวหลันยวนล้มป่วยในคุกเจ้ารู้ไหมว่าฟู่จาวหนิงนางทำอย่างไร?"

ประตูปิดไปแล้ว เซียวเหยียนจิ่งที่ได้ยินอยู่ด้านนอกก็ยืนนิ่ง

"ท่านพ่อ ท่านบอกเลยว่าพวกเขาทำอะไร?"

"ข้าก็อยากจะบอกเจ้า ฟู่จาวหนิงไม่รังเกียจเลยแม้แต่น้อย รีบพาเขากลับจวนอ๋องเจวี้ยนทันที แล้วยังนั่งรถม้าคันเดียวกับเขาด้วย!"

แล้วเขาที่ยังไม่ทันได้สัมผัสคนป่วยคนนั้น แค่เป็นหวัดนิดหน่อย แต่ลูกชายตนเองกลับมีปฏิกิริยาเช่นนี้ ทำเอาหดหู่เลยจริงๆ

หดหู่สุดๆ!

พอเทียบกันแล้ว ฟู่จาวหนิงยังดูมีน้ำมิตรมากกว่าลูกชายตนเองเสียอีก!

ชินอ๋องเซียวตอนนี้อดมีความรู้สึกเช่นนี้ขึ้นไม่ได้

"ท่านพ่อ ท่านพักผ่อนดีดีเถอะ"

เซียวเหยียนจิ่งมุมปากกระตุก ในใจรู้สึกกลัดกลุ้ม ตอนนี้มาพูดถึงฟู่จาวหนิงว่ามีน้ำใจกับเซียวหลันยวนแค่ไหนกับเขา นี่คิดจะทิ่มแทงใจเขาหรือไรกัน

สมเป็นพ่อบังเกิดเกล้า!

"ไม่มีเรื่องก็ไม่ต้องเปิดประตู พวกเจ้าก็คอยเฝ้าที่เรือนนี้ก็อย่าออกไปเดินเพ่นพ่านล่ะ มีเรื่องอะไรให้คนส่งเข้ามาก็พอ"

เซียวเหยียนจิ่งกำชับกับลูกน้องในเรือน

"คอยเตือนท่านอ๋องอย่าให้ออกจากประตูเรือน" เขาคิดๆ แล้วก็เสริมมาทำหนึ่ง

"ขอรับ" คนใช้มองหน้ากันเอง รู้สึกว่ารัฐทายาทกำชับมาแบบนี้มันแปลกๆ นี่ไม่ใช่ว่าจะขังท่านอ๋องเอาไว้ในเรือนหรือ?