บทที่ 1492

"สำรอกออกมาหมดหรือ?" เสียงสาวใช้นอกประตูเปลี่ยนไป "แล้ว แล้วหน้าเขาเป็นอย่างไรบ้าง?"

"ก็เป็นอย่างนั้นนั่นล่ะ ไม่ได้ดีขึ้นเลย เหมือนจะเน่ากว่าเดิมด้วย บนตัวยังมีจุดที่เน่าไปบางส่วนอีก เหม็นจะแย่"

คนใช้แทบจะร้องไห้อยู่แล้ว คำพูดก็มีอาการสั่นเทาด้วย

สาวใช้เป็นภรรยาของเขา พอได้ยินคำพูดนี้หน้าก็ซีด "แล้วจะทำอย่างไรดี? นี่ไม่ใช่โรคที่ในเมืองหลวงกำลังพูดถึงกันอยู่หรือ? โรคนั้นที่บอกกันว่าอ๋องเจวี้ยนเป็นน่ะ แล้วทำไมถึงระบาดมาบนตัวท่านอ๋องได้?"

"ข้าจะไปรู้ได้ยังไง!" ชายหนุ่มร้อนรนขึ้นมา

เขาจะรู้ได้ยังไง นี่เป็นเรื่องของนายท่านเขา เขาไปยุ่งได้ที่ไหน?

"แล้วตอนนี้ทำอย่างไรดี? ได้ยินว่าโรคนี้ระบาดใส่คนไวมาก แล้วเจ้าดูแลท่านอ๋องมาตั้งหลายวันแล้ว นี่ นี่..." ยังจะรอดอยู่ไหม?

สาวใช้ประโยคหลังพูดไม่ออก แต่พวกเขาก็รู้ความหมายนี้

คนใช้หน้าซีดขึ้นไปอีก

ถึงแม้เขาจะระมัดระวังมากแล้ว แต่ถึงอย่างไรก็ดูแลท่านอ๋องมาแล้วหลายวัน จะไม่ติดได้อย่างไรกัน?

โดยเฉพาะตอนที่เห็นภรรยาตนเองถอยห่างออกไปตั้งหลายก้าว มีท่าทีเหมือนมองเขาเป็นสัตว์ร้าย เขายิ่งรู้สึกเหมือนถูกกระตุ้น

"ข้าไม่อยากทำแล้ว ท่านอ๋องทำไมไม่อยู่ในจวนอ๋อง ทำไมต้องมาที่อุทยานนี้ด้วย? เขาเดิมทีก็มีคนใช้ตั้งมากมาย ทำไมต้องมาให้ข้ารับใช้แบบนี้..."

"นี่ เจ้า เจ้าเบาเสียงหน่อย ถูกคนได้ยินจะทำอย่างไรกัน?"

"ได้ยินก็ได้ยินไปสิ ตอนนี้ยังมีใครมาสนใจเขาอีก? รัฐทายาทสั่งคนพาเขามาส่งที่นี่ตั้งหลายวันก็ไม่เห็นจะเข้ามาดูดำดูดี แค่ให้คนส่งวัตถุดิบยาเข้ามาเท่านั้น แล้วไอ้ยาพวกนี้ตั้งหลายวันก็ไม่เห็นผลซะที ท่านอ๋องยิ่งกินอาการป่วยก็ยิ่งหนัก จะต้องเพราะโรคนี้รักษาไม่หายแน่ ข้าเองก็คงติดไปด้วยแล้ว..."

สาวใช้พอได้ยินเขาพูดเช่นนี้ก็อดปิดปากร้องไห้ออกมาไม่ได้

องครักษ์ลับเห็นที่นี่ก็รีบออกมาทันที

กลับมาถึงวังจักรพรรดิ เขาไม่กล้าเข้าไปรายงานองค์จักรพรรดิ ถึงอย่างไรชินอ๋องเซียวก็ป่วยสภาพนั้นไปแล้ว เขาที่ไปสืบข่าวมา องค์จักรพรรดิจะต้องระแวงแน่ๆ

เขาหาคนไปส่งคำพูดต่อ