บทที่ 15

"คุณหนู อยู่ที่นี่หมดแล้ว!"

ลุงจงรีบหยิบของส่งออกไป

ฟู่จาวหนิงหยิบสุรา แช่เข็มเงินไว้ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ไปเผาบนเทียน ให้ลุงจงช่วยปลดเสื้อผ้าของผู้เฒ่าฟู่ลง

แล้วนางก็หยิบชิ้นโสมแผ่นหนึ่ง วางไว้ใต้ลิ้นของผู้เฒ่าฟู่

"เสี่ยวเถาหยิบชิ้นอื่นๆ ไปต้มน้ำแกงโสมเสีย"

"เจ้าค่ะ"

เสี่ยวเถารีบออกไป พวกเขาเองก็รู้สึกว่าฟู่จาวหนิงเปลี่ยนไปมาก แต่ก็ไม่มีเวลามานั่งคิด ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งที่ฟู่จาวหนิงพูดตอนนี้ก็ทำให้พวกเขาต้องลงมือทำก่อนอย่างขัดไม่ได้

ฟู่จาวหนิงหยิบเข็มเงิน เพ่งสมาธิแทงลงไปยังตำแหน่งจุดบนร่างกายของผู้เฒ่าฟู่

"อ๊า..."

ลุงจงพอเห็นการกระทำของนางก็เกือบจะร้องอุทานออกมา แต่รีบปิดปากลงสนิท

คุณหนูไม่ได้เรียนหมอมานี่นา นางทำไมจึงกล้าลงเข็มกับท่านผู้เฒ่ากัน?

แต่จิตวิญญาณที่มุ่งมั่นของฟู่จาวหนิง ก็ทำให้เขาไม่กล้ารบกวนด้วยสัญชาตญาณ

ฟู่จาวหนิงเคลื่อนไหวเร็วมาก แทงไปแล้วหนึ่งเข็มมือก็ยังไม่หยุด แทงต่อไปอีกเข็ม ความเร็วในการลงเข็มของนางไวมาก ไม่มีลังเลแม้แต่น้อย และไม่ต้องหาตำแหน่งจุดที่แม่นยำก่อนด้วย หยิบเข็มก็แทงลงไปทันที

ผู้เฒ่าฟู่สลบไปแล้ว ระหว่างขั้นตอนของฟู่จาวหนิงเขาก็ยังไม่ตื่น และไม่มีปฏิกิริยาใดอีกด้วย

ในของลุงจงแขวนขึ้นมาจนถึงคอหอย

เวลานี้ชิงอีกำลังพูดถึงสถานการณ์ที่เห็นกับอ๋องเจวี้ยนที่นอกรถม้า

ฟังไปฟังมา อ๋องเจวี้ยนก็ตัดบทเขา "เจ้าบอกว่าฟู่จาวหนิงพูดกับผู้เฒ่าฟู่ว่าแต่งงานกับข้าแล้ว แล้วยังโกหกอีกบางส่วนเพื่อปลอบประโลมผู้เฒ่าฟู่หรือ นางโกหกอะไรออกไป?"

ชิงอีหน้าแข็งทื่อ

เรื่องนี้ เดิมทีเขาแค่คิดจะพูดข้ามไป ไม่พูดให้ชัดเจนกับท่านอ๋อง แต่ก็คิดไม่ถึงว่าท่านอ๋องจะจับจุดนี้เอาไว้

แล้วตอนนี้เขาจะพูดดีหรือไม่พูดดี?

เดิมทีอ๋องเจวี้ยนไม่คิดมาก เพียงแค่รู้สึกประหลาดใจเท่านั้น แต่เขาเห็นปฏิกิริยาของชิงอี จึงสงสัยขึ้นมา

"พูดมา ฟู่จาวหนิงพูดอะไรไว้? บรรยายออกมาห้ามตกหล่น"

เขาจะฟังว่าฟู่จาวหนิงอธิบายสถานการณ์ของตัวนางอย่างไร

ชิงอีจำใจ ทำได้แค่เล่าคำพูดของฟู่จาวหนิงออกมาโดยไม่ตกหล่นให้อ๋องเจวี้ยนฟัง

อ๋องเจวี้ยนหลังจากฟัง ในรถม้าก็เงียบไปครู่หนึ่ง

"เฮอะ"

ผ่านไปครู่หนึ่ง อ๋องเจวี้ยนก็เสียงเย็นชา "ข้าชื่นชมต่อตัวนางมาก? พบรักกับนาง? แล้วยังคิดจะกลับมากับนางอย่างเป็นห่วงเป็นใยหรือ?"

"นายท่าน คุณหนูฟู่น่าจะอยากจะรีบปลอบประโลมผู้เฒ่าฟู่เท่านั้น"

"เจ้าบอกว่านางยังเรียกคำว่าสามีอีกด้วย?"

"เอ่อ ขอรับ"

"เหอเหอ หน้าหญิงสาวคนนี้ไม่บางเลยจริงๆ"

ไม่ห่างออกไปนักมีการเคลื่อนไหว สายตาอ๋องเจวี้ยนเปลี่ยนไปเล็กน้อย "ดูท่ามีคนจับตาดูบ้านตระกูลฟู่อยู่"

เขาเดิมทีคิดจะเข้าไปดูว่าฟู่จาวหนิงจะทำอย่างไรได้อีกอยู่ ไม่ก็ให้นางอยู่ที่บ้านตระกูลฟู่ไปเลย ถึงอย่างไรนางก็ต้องกลับมาอยู่แล้ว เขามีพระชายาก็เพียงพอ แล้วที่พระชายาไม่ได้พักอยู่ในวังอ๋อง เขายังรู้สึกยินดีและเป็นสุขเสียกว่า

แต่ไม่รู้ว่าคนที่ลอบจับตาดูตระกูลฟู่เป็นใคร เขาจึงทิ้งฟู่จาวหนิงไว้ที่นี่ไม่ได้

"เข้าไปบอกฟู่จาวหนิง ว่ารถม้าจะรออยู่ที่นี่ หลังจากนางเสร็จธุระให้กลับจวนอ๋อง" อ๋องเจวี้ยนพูดพลางเอนหมอนลงหมอนนิ่ม นวดๆ หน้าผาก

เขาวันนี้แต่เดิมก็เร่งเดินทางกลับเมืองหลวง จากนั้นยังมาแต่งงานเป็นฝั่งฝาอย่างแปลกประหลาดอีก ยังไม่ได้พักผ่อนดีดีเลย

"นายท่านจะกลับไปก่อนไหม"

"ข้าจะรออยู่ที่นี่ เล่นตามน้ำแล้วก็ต้องเล่นให้จบ ฟู่จาวหนิงกังวลต่อท่านปู่จนต้องกลับบ้านตระกูลฟู่ในคืนวันแต่งงาน อ๋องอย่างข้าก็รอนางกลับไปพร้อมกันอย่างรู้ใจ เช่นนี้ละครจึงจะถูกต้อง ใช่ไหม?"