บทที่ 1502

อ๋องฉยงสามารถกลับเมืองหลวงจากจวนฉยงโจวได้ ยิ่งไปกว่านั้นยังสามารถอยู่ที่นี่ได้นานอีกด้วย จะต้องเงื่อนไขอะไรที่ทำให้จักรพรรดิสนใจแน่ๆ

จุดสำคัญอยู่บนตัวฮูหยินเฉินคนนี้

เพราะอ๋องฉยงช่วงนี้ถึงแม้จะอยู่แต่ในวังราชนิเวศน์ แต่อันที่จริงก็ส่งคนมาตามหาคนในเมืองหลวงตลอด

จนตอนที่เขาตรวจสอบความสัมพันธ์ของฮูหยินเฉินกับอ๋องฉยงได้ชัดเจน เขาจึงรู้คนที่อ๋องฉยงตามหาก็คือฮูหยินเฉินนี่เอง

"ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็รอหรือ? รอให้พวกเขาพบกัน?"

สายตาฟู่จาวหนิงเปล่งประกายขึ้นทันที นางรู้ว่าเซียวหลันยวนจะต้องอยากรอให้อ๋องฉยงได้เจอกับฮูหยินเฉินแน่ ขอแค่พวกเขาเจอหน้ากันก็จะพูดคุยกัน ถึงตอนนั้นพวกเขาแค่ซ่อนตัวแล้วแอบฟัง ก็จะรู้ความลับบนตัวพวกเขาแล้วว่าคืออะไร

"น่าจะใกล้แล้ว ถึงอย่างไรต่งฮ่วนจือก็ไม่ช่คนที่ไม่มีชื่อเสียง ข่าวที่ข้างกายเขาปรากฏแม่ลูกสาวงามขึ้นมาไม่นานก็คงถูกคนส่งออกไปแล้ว"

"ถ้าอย่างนั้นข้าต้องไปบอกท่านอาจารย์เสียหน่อยไหม? ให้เขาจัดการศิษย์พี่ให้ดี" ฟู่จาวหนิงยังรู้สึกไม่ค่อยชอบการกระทำของต่งฮ่วนจืออยู่หน่อยๆ

ถือแม้การจัดการงานในพันธมิตรโอสถ ต่งฮ่วนจือนั้นทำได้ไม่มีปัญหา ยิ่งไปกว่านั้นความรู้เกี่ยวกับวัตถุดิบยาเองก็เรียนมาได้แน่นมาก ไม่เช่นนั้นก่อนหน้านี้ผู้อาวุโสจี้คงไม่รับเขามาเป็นศิษย์

แต่ว่าสำหรับเรื่องของแม่ลูกฮูหยินเฉินแล้ว ต่งฮ่วนจืออันที่จริงก็เป็นคนที่ลังเลไม่ค่อยเด็ดขาดนัก ไม่รู้ว่าเขาชอบฮูหยินเฉินขึ้นมาจริงๆ หรือไม่

"ไปบอกหน่อยก็ดี ถึงอย่างไรข่าวที่ฮูหยินเฉินมาถึงเมืองหลวงก็คงจะส่งออกไปแล้ว"

ฟู่จาวหนิงรอจนที่ฟ้ามืดลงมาหน่อย จึงเปลี่ยนชุดที่ดูไม่สะดุดตา สวมหมวกคลุมหน้า ออกจากจวนอ๋องไปเงียบๆ

คนมากมายล้วนคิดว่าอ๋องเจวี้ยนติดโรคนั่นไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นจวนอ๋องเจวี้ยนหลายวันนี้ก็ปิดประตูสนิท คนทั้งหมดล้วนใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน เป็นไปได้ว่าในจวนกว่าครึ่งคงจะติดโรคระบาดไปแล้ว

นี่จึงทำให้คนที่พวกเขาแอบส่งมาจับตาดูไม่กล้าเข้าใกล้จวนอ๋องเจวี้ยน

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าเรื่องนี้น่าขำอยู่หน่อยๆ