บทที่ 1506

"ผู้อาวุโสจี้ดื่มจนเมาไปแล้ว"

"ดื่มจนเมา?คงไม่ได้ถูกมอมหรอกใช่ไหม?" ฟู่จาวหนิงเองก็เดาขึ้นมาส่งๆ แต่ว่าไป๋หู่ที่เข้ามาได้ยินคำนี้เข้า สีหน้าก็ผิดปกติไป

ฟู่จาวหนิงเห็นท่าทาทงของเขาก็ประหลาดใจ "ถูกมอมเหล้าจริงหรือ?"

ไป๋หู่หลังจากส่งจดหมายก็ช่วยระคองผู้อาวุโสจี้ไปที่ห้องรับแขก ดังนั้นจึงกลับมาช้าหน่อย

"ผู้อาวุโสจี้เมาค่อนข้างหนัก กลิ่นสุราโชยหึ่ง ต่งฮ่วนจือเองก็ดื่มไปไม่น้อย เจตนาของฮูหยินเฉินคือ พระชายาเรียกเขาเข้ามา เขาห้ามปฏิเสธ แต่เพราะดื่มไปหนักมาก ฮูหยินเฉินไม่วางใจ ดังนั้นจึงมาด้วยกันกับเขา ระหว่างทางจะได้คอยดูแล"

"หรือก็คือ หาข้ออ้างดีดีให้กับนางแล้วสินะ?" ฟู่จาวหนิงดูประชดประชันหน่อยๆ

นางไม่อยากจะเชื่อเหตุผลนี้เลย?

ไป๋หู่อยู่ ให้เขาพาต่งฮ่วนจือมาก็พอแล้ว ยังต้องให้ฮูหยินเฉินมาดูแลทำไมกัน?

"ยิ่งไปกว่านั้น ถ้านางจะดูและ แล้วยังต้องพาเฉินฮ่าวปิงมาอีกหรือ?"

ไป๋หู่เอ่ยต่อ "เฉินฮ่าวปิงบอกว่านางอยู่ในบ้านก็ไม่วางใจ ถ้าหากจะประคองต่งฮ่วนจือ ก็ยังต้องใช้คนสองคน"

เขาเห็นท่าทีของพวกนางเป็นเช่นนี้จึงไม่ได้ห้ามอะไร ถึงอย่างไรพระชายาเดิมทีก็อยากจะดูอยู่แล้วว่าต่งฮ่วนจือจะจัดแจงที่พักให้แม่ลูกคู่นี้อย่างไร

แต่พอรถม้ามาถึงประตูบ้านตระกูลฟู่ เขาจึงใช้วิชาตัวเบาเข้ามาอธิบายก่อน

ฟู่จาวหนิงอดมองไปทางฟู่จิ้นเชินไม่ได้

อดพูดไม่ได้เลย เขานี่ปากพาจนจริงๆ ดูเอาสิ ตอนนี้ต่งฮ่วนจือพาแม่ลูกฮูหยินเฉินมาหานางแล้วจริงๆ ด้วย

รอดูแล้วกันว่าพวกเขาจะพูดอะไร

"เสี่ยวเฟย เจ้าพาท่านปู่กลับห้องไปก่อน" ฟู่จาวหนิงไม่อยากให้ผู้เฒ่าฟู่ฟังอยู่ที่นี่

"ได้" ฟู่จาวเฟยไม่พูดอะไรมาก ประคองผู้เฒ่าฟู่ขึ้นมา

"จาวหนิง คืนนี้อยู่ที่บ้านเถอะ" ผู้เฒ่าฟู่ยังดูอาล้ยอาวรณ์ กลัวว่าฟู่จาวหนิงอีกเดี๋ยวก็ไปแล้ว