บทที่ 1522

อย่างน้อย พอถึงเวลาถูกคนอื่นลือออกไป ทุกคนก็จะรู้ว่าเขาอยู่ฝ่ายไหน

ถ้าหากเขาพูดให้รุนแรงหน่อย แล้วถ้าลือไปถึงหูอ๋องเจวี้ยน ก็จะกลายเป็นเขาไม่สบอารมณ์กับพระชายาอ๋องเจวี้ยนไป

แล้วอ๋องเจวี้ยนเองก็เป็นพวกใจคับแคบปกป้องพวกพ้องด้วย หลังจากนี้ก็ยังไม่รู้ว่าจะมาเจ้าคิดเจ้าแค้นกับเขาไหม พอสบโอกาสก็จะจัดการเขาเสีย

แต่ถ้าพูดเบาไป แล้วเผื่อพระชายาเยว่รู้เข้า นั่นก็จะกลายเป็นว่าเขาทำผิดอีก

แค่เรื่องเล็กๆ แค่นี้ จ้าวหมิงกลับรู้สึกว่าจะทางไหนก็ลำบากทั้งนั้น

เขาเลยรู้สึกว่าเข้ามาฟังเซียวจืออี้ดีกว่าว่าจะพูดอย่างไร

เซียวจืออี้บอกว่า "ท่านกลับไปบอกตามความจริงกับใต้เท้าเกิงก็พอ ไม่ต้องตีไข่ใส่สี แล้วก็ไม่ต้องอารมณ์หรือมุมมองอะไรด้วย ก็แค่พูดคำพูดที่พระชายาอ๋องเจวี้ยนพูดออกมาเสียรอบหนึ่งก็พอ"

"แบบนี้หรือ? ถ้าอย่างนั้นข้ารู้แล้ว" จ้าวหมิงพิจารณามองเขา อดถามขึ้นมาไม่ได้ว่า "อี้เอ๋อร์ อีกไม่กี่วันเจ้าก็จะอายุสิบปกแล้ว ครั้งนี้ก็ไม่คิดจะฉลองหรือ?"

วันเกิดหลายครั้งก่อนหน้านี้ เซียวจืออี้แค่ให้คนใช้ต้มบะหมี่อายุยืนให้ชามหนึ่ง กระทั่งเขายังไม่ให้พวกเขามาอยู่ด้วยอีก ตัวเองกินบะหมี่ไปเงียบๆ คนเดียว

แต่ว่าตอนนี้มันอายุสิบหกปีนะ เป็นผู้ใหญ่แล้ว

"ข้าหาข่าวจนเจอคนคนหนึ่ง เป็นคนจากต้าชื่อ พ่อครัวมีชื่อเสียง สกุลตู้ เขาทำบะหมี่เส้นเย็นข้ามน้ำข้ามทะเลได้ ข้าอยากจะลองกินเสียหน่อย" เซียวจืออี้เอ่ยขึ้น

"สกุลตู้? พ่อครัวเลื่องชื่อตู้?"

"ท่านลุงเคยได้ยินด้วยหรือ"

"นี่ไม่ใช่ว่าญาติทางพ่อของเจ้าจากต้าชื่อที่แวะมาเยี่ยมเคยพูดไว้หรือ? ตอนนั้นเจ้าเพิ่งกี่ขวบเอง ฟังมาคำเดียวก็จำได้ตลอดเลยหรือ?"

"ตอนนั้นแม่ของข้ายังอยู่ บอกว่าบะหมี่เส้นเย็นข้ามน้ำข้ามทะเลเรียบลื่นมาก บะหมี่หนึ่งชามเป็นบะหมี่เส้นเดียว ต้องสูดเส้นให้หมดในคำเดียว ห้ามกัดขาด ยิ่งไปกว่านั้น บะหมี่เส้นเย็นชามนั้นยังเป็นบะหมี่ที่ใช้น้ำแกงต้มจากเห็ดสิบสองชนิด พอกินแล้วรสชาติไม่อาจพรรณนาได้ มหัศจรรย์พันล้ำ"

จ้าวหมิงยิ้มขึ้นมา