บทที่ 1525

"ไม่เป็นไรเลย ไทเฮายังหน้าตาเปล่งปลั่งอยู่"

"ให้พระชายาเยว่ไปดูหน่อย พระชายาเยว่เห็นแล้วข้าถึงจะวางใจ" องค์จักรพรรดิรีบเอ่ยขึ้น

พระชายาเยว่พอได้ยินรับสั่งนี้ก็โมโหจนแทบจะหักเล็บทิ้ง

นางยังคิดว่าตนเองเป็นคนที่องค์จักรพรรดิโปรดปรานจริงๆ ผลลัพธ์คือพอเจอเรื่องแบบนี้ องค์จักรพรรดิกลับให้นางไปรับหน้าเรอะ

องค์จักรพรรดิไม่กลัวว่านางจะติดโรคหรือไรกัน? ถ้าหากนางไปพบไทเฮา แล้วองค์จักรพรรดิยังจะกล้าเจอนางอีกไหม?

พระชายาเยว่ในใจเริ่มหวาดกลัว ก็เลยคิดวิธีขึ้นมา คือส่งพวกสาวใช้และสนมไปกราบทูลแสดงความเคารพกับไทเฮาดูก่อน

ตอนนี้ให้พวกนางได้แสดงตัวหน่อย ไทเฮาอาจจะคิดว่าพวกนางรีบจะให้นางมาเป็นที่พึ่งของพวกนาง ถึงได้มาเสนอหน้ากันแบบนี้

เหล่าคนเล็กคนน้อยพวกนั้นพอได้รับคำสั่งก็ไม่มีทางเลือก ทำได้แค่ไปพบกับไทเฮาด้วยกันเท่านั้น

ไทเฮาเพิ่งกลับมาในวังก็เจอกับเหล่าบรรดาสาวใช้นางสนม พวกนางเองก็มีมารยาทและรอบคอบมาก พูดจาน่าฟัง ดูเป็นห่วงเป็นใยนางมาก

แต่ว่าในใจไทเฮาก็เข้าใจเป็นอย่างดี ว่านี่ต้องถูกสั่งให้เข้ามาแน่นอน

พวกนางล้วนล้อมหน้าล้อมหลังกันถามสถานการณ์ของอ๋องเจวี้ยน ไทเฮาก็เผยกับพวกนางไปไม่กี่คำด้วยสีหน้าสงบ

"ที่แท้เขาเป็นแค่หวัดน่ะ สถานที่ในคุกนั่นมันใช่ที่ที่อายวนอยู่ได้หรือ? พอเข้าไปก็ล้มป่วย โชคดีที่ข้างกายมีหมอเทวดาอยู่ พักฟื้นไปครึ่งเดือน ร่างกายเองก็ดีขึ้นมาแล้ว ข้าเองก็จะกลับวังมาเตือนองค์จักรพรรดินี่ล่ะ ว่าอย่าไปทรมานอายวนเขาเลย"

เหล่าสนมพอได้ยินความหมายของไทเฮา ก็มองหน้ากันไปมา

ความหมายของไทเฮาคือมาหยุดไม่ให้องค์จักรพรรดิไปทำอะไรอ๋องเจวี้ยน คือแบบนี้ใช่ไหม? ถ้าเป็นเช่นนี้ ไทเฮาคือยืนอยู่ฝั่งอ๋องเจวี้ยนแล้วหรือ?

พวกนางจึงทำได้แค่ไปแจ้งพระชายาเยว่ตามความจริง

พระชายาเยว่เองก็เอาคำของไทเฮาส่งต่อให้องค์จักรพรรดิ