บทที่ 1570

ฟู่จาวหนิงตอนไปถึงที่พักของซุนจู้ ข่าวหนึ่งก็ส่งมาถึงมือของเซียวหลันยวน

ชินอ๋องเซียว ตายแล้ว

"ตายแล้วหรือ?"

พริบตาที่เซียวหลันยวนได้รับข่าวนี้รู้สึกงงงันไป

"ขอรับ เรือนที่ชินอ๋องเซียวพักอยู่นั่น ชาวนาที่คอยปรนนิบัติเขาอยู่ไม่ได้เข้าไปในห้องเขาสองวันแล้ว คนอขงพวกเราเห็นว่าวันนี้เข้าปิดปากปิดจมูกผลักประตูเข้าไป แต่พอประตูเปิดออกแล้วเห็นสภาพในห้อง ก็กรีดร้องวิ่งถอยออกมาแล้ว"

ชินอ๋องเซียวน่าจะไม่มีคนสนใจ คิดจะลุกขึ้นมาดื่มน้ำ แต่ว่าพลัดตกลงมาจากเตียงแล้วไม่มีแรงปีนขึ้นไป

แล้วก็ตายไปด้วยท่าทางประหลาดพังพาบอยู่ข้างเตียง

พอประตูนั่นเปิดออก ตอนที่ลมพัดมาทางนั้นก็นำกลิ่นเน่าเหม็นชวนอาเจียนตามมาด้วย

"ข่าวส่งไปถึงเซียวเหยียนจิ่งหรือยัง?"

"ส่งออกไปแล้วขอรับ เซียวเหยียนจิ่งน่าจะใกล้ได้ข่าวแล้ว"

"ส่งข่าวนี้ไปที่วังด้วย" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

เขาจะไม่ให้โอกาสเซียวเหยียนจิ่งได้ลุกขึ้นมาอีก

พวกเขาตอนแรกคิดจะใช้สิ่งนี้เล่นงานเขา ตอนนี้ก็รับกรรมตัวเองไป เขาเองก็ไม่ใช่คนดีอะไรนัก แน่นอนว่าไม่มีการเห็นใจแม้แต่น้อย

"่ขอรับ"

"ท่านอ๋อง เฝิ่นซิงมีเรื่องมารายงาน"

"นางไม่ใช่ไปกับพระชายาหรือ? ให้นางเข้ามา" เซียวหลันยวนโบกมือให้องครักษ์ลับถอยออกไปทันที ให้เฝิ่นซิงเข้ามารายงาน

พอได้ยินคำพูดของเฝิ่นซิง เซียวหลันยวนก็กุมหน้าผากอย่างจนใจ

เป้าหมายของฟู่จาวหนิงคือชินอ๋องเซียว ตอนนี้ชินอ๋องเซียวตายแล้ว เจ้าคนที่ชื่อซุนจู้อะไรนั่น ที่เขาป่วยไม่ใช่เพราะฟู่จาวหนิง นางไม่เอาความรับผิดชอบนี้มาไว้บนตัวก็ได้

นางไปสถานที่พักของสองพี่น้องนั่น เซียวหลันยวนถึงแม้จะรู้ว่านางเอาอยู่ ตนเองจะไม่ติดโรคระบาดมา แต่ใจก็ว้าวุ่นเหลือเกิน เขาเองก็นั่งไม่ติดแล้ว

หยิบหน้ากากมาสวม เซียวหลันยวนนำองครักษ์หลายคนออกไปทันที