บทที่ 1574

หลังจากทั้งสองคนถอยออกมา ก็นึกออกขึ้นพร้อมกัน ว่าชินอ๋องเซียวตายแล้ว และตรงหน้าคนนี้ ก็ถูกชินอ๋องเซียวระบาดมาใส่!

นั่นก็เท่ากับว่า นางอาจจะตายเร็วๆ นี้หรือ?

นี่มันเป็นโรคที่พรากชีวิตไปได้รวดเร็วเหลือเกิน!

พวกเขาตัวสั่นพังพาบ!

หลี่จื่อเหยามองสายตาตกตะลึงพรั่นพรึงของพวกเขา ก็มีปฏิกิริยาขึ้นมาเช่นกัน และพอตอบสนองขึ้นมา นางก็รู้สึกเหมือนตัวเองจะระเบิดออก

"พูดอะไรน่ะ? พูดอะไรกันแน่? พ่อสามีของข้าตายได้อย่างไรกัน?" เสียงของนางสั่นพร่าขึ้นมา

"ป่วยขอรับ ป่วยตายขอรับ ไม่ได้ถูกลอบสังหาร..." เสียงของผู้ดูแลก็สั่นพร่าขึ้นมา

หลี่จื่อเหยาหน้ามืด สลบลงไป

"เหยาเอ๋อร์" หมอเทวดาหลี่ตกใจสะดุ้งโหยง

"ตึง!"

ไม่มีคนเข้าไปประคองหลี่จื่อเหยา นางจึงล้มลงไปกับพื้นทั้งอย่างนั้น

ดูแล้วแสนเวทนา แต่หมอเทวดาหลี่ก็ไม่กล้าเข้าไปประคองนางจริงๆ

เขาดีดตัวร้องเรียกขึ้นมา "ใครก็ได้ ใครก้ได้!"

สาวใช้ตัวสั่นพังพาบวิ่งเข้ามา พวกนางปรนนิบัติหลี่จื่อเหยามาหลายวันแล้ว ไม่มีทางเลือก จึงทำได้แค่ไปประคองหลี่จื่อเหยาส่งกลับไปที่เตียง

"เร็ว ไปถามรัฐทายาทเซียวให้ชัดเจน" หมอเทวดาหลี่เอ่ยขึ้น

และตอนที่คนของเขาส่งไปหาข่าวยังไม่ทันถึงจวนชินอ๋องเซียว เซียวเหยียนจิ่งก็คิดถึงอีกเรื่องหนึ่งแล้ว และทำการตัดสินใจอีกอย่างหนึ่งไปแล้ว