บทที่ 1576

"นายท่าน ที่ประตูไม่รู้ทำไมจึงมีนักดนตรีมาร้องเพลงอยู่กลุ่มหนึ่ง..."

ผู้ดูแลหน้าดำกลับมารายงานสถานการณ์กับหมอเทวดาหลี่ แต่ว่าเขาพูดไม่ออกว่าพวกเขาร้องเพลงอะไร เพียงแต่เมื่อครู่ที่เปิดประตูใหญ่ ยังไม่ทันได้ปิด ลมด้านนอกก็พัดเข้ามา นำเสียงเพลงที่เด็กสาวร้องเข้ามาด้วย

นั่งอยู่ที่โถงหน้านี้ หมอเทวดาหลี่ก็ยังได้ยินประโยคครึ่งประโยคนั่น

"วันดีอะไรกัน?" เขาถามขึ้นอย่างงงงัน

ไม่ทันที่ผู้ดูแลจะตอบ เขาก็รู้สึกว่าตนเองต้องออกไปดูเสียหน่อย เพราะเมื่อครู่โดนผลกระทบไปรุนแรงมาก เขายังไม่รู้ว่าควรจะไปบอกอย่างไรกับลูกสาว ถึงเรื่องที่นางถูกเซียวเหยียนจิ่งขอหย่า

สมองนี่ยังตื้ออยู่ จึงคิดจะออกไปขยับเนื้อขยับตัวเสียหน่อย ออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น

"นายท่าน..."

ผู้ดูแลคิดจะห้ามเขา แต่ก็ห้ามไม่อยู่ คิดๆ แล้วจึงทำได้แค่เดินตามออกไป

เขาไม่รู้เลยว่านายท่านหลังจากออกไป ถ้าได้ยินเนื้อร้องของอีกฝ่ายแล้วจะโมโหจนตายเลยไหม

"ออกมาแล้ว ออกมาแล้ว ร้องให้ถึงใจอีกหน่อย!"

เฉินซานพอเห็นหมอเทวดาหลี่ ก็รีบเตือนเสียงกระซิบกับแม่นางน้อยทันที "หัวเราะ หัวเราะให้มันเบิกบานไปเลย"

แม่นางน้อยก็ระเบิดเสียงหัวเราะร่าออกมาทันที มองไปทางหมอเทวดาหลี่ เสียงใสก็ร้องดังขึ้นมาอีกครั้ง

"วันนี้วันดี วันเอ๋ยวันดี..."

ไปไปมามาก็มีอยู่แค่สองประโยคนี้ พอรวมกับรอยยิ้มพวกเขาที่เห็นแต่ฟัน ก็แสดงให้เห็นว่ามีความสุขมาก

แม่นางน้อยร้องเพลง แล้วก็มีชายคนหนึ่งเป่าแตรขึ้นมา เสียงนั่นดังขึ้นไปถึงฟากฟ้า สะท้อนจิตวิญญาณ จนแทบจะทำให้หมอเทวดาหลี่สติแตก

นี่มันวันดีหรือว่าวันร้ายกันแน่!!

หมอเทวดาหลี่แทบจะสติแตกแล้ว

"เจ้า พวกเจ้า..."

เขาชี้ไปยังคนที่ประตูใหญ่เหล่านี้ด้วยอาการสั่นเทา แต่เขายังไม่ทันได้พูดอะไร คนพวกนี้ก็เดินออกไปจากประตูใหญ่ รีบออกเดิน เลี้ยวซ้ายเข้าซอย จากนั้นก็อ้อมไปที่ประตูหลังจวนตระกูลหลี่ไปจัดการต่อ

ตอนนี้เอง กระทั่งหลี่จื่อเหยาที่เรือนหลังก็ยังได้ยิน โดยเฉพาะตอนที่แตรดังขึ้น นางก็แทบจะร่วงลงมาจากบนเตียง