บทที่ 1579

ฟู่จาวหนิงตบหัวเขา "ครั้งนี้ที่ข้าเพราะมีเรื่องจะพูดกับพวกท่าน"

นางหยิบขวดยาใบหนึ่งออกมา "นี่คือยาลูกกลอนที่ข้าสกัดขึ้นมาให้ พวกท่านเก็บเอาไว้"

นางบอกกับเขาเรื่องของต้วนฉวิน บอกเรื่องโรคนั้นที่ชินอ๋องเซียวป่วย

"่ต้วนฉวิน ตอนที่ข้าเพิ่งกลับเมืองหลวงเขาก็เข้ามารอบหนึ่ง ต่อมาก็ไม่เข้ามาอีกเลย แต่เมื่อวานนี้เขาส่งจดหมายมาฉบับหนึ่ง เชิญข้าไปดื่มสุรา ข้าไม่ได้รับปากไป"

ฟู่จิ้นเชินคิดๆ เอ่ยต่อว่า "ต้วนฉวินคนนี้ พวกเราไม่ได้มีความสัมพันธ์ด้วย แต่ว่า ตอนนั้นพวกเรากว่าจะออกไปจากเมืองหลวงได้ ตอนที่มึนงงไม่รู้จะไปไหนอยู่บนถนนทางการก็เจอเข้ากับเขา เขาให้กระเป๋าผ้าเก่าๆ เรามาสองใบ"

ตอนนั้นที่ออกจากคุกมา แล้วยังมุดอยู่ในถังของคนเทขยะอีก ดังนั้นพวกเขาจึงตัวสกปรกมาก เสื้อผ้าเหม็นไปหมด

ต้วนฉวินเองก็ไม่กล้าช่วยพวกเขา กระทั่งไม่พูดกับพวกเขา โยนถุงผ้าลงมาจากรถม้า ด้านในมีเสื้อผ้าใหม่อยู่สองชุด

ดังนั้น นี่ถือเป็นการส่งฟืนให้กลางหิมะกระมัง

"ข้าจำเขาได้แล้ว" เสิ่นเชี่ยวเอ่ยขึ้นมาคำหนึ่ง

"เขาป่วยด้วยหรือ?" ฟู่จิ้นเชินถามฟู่จาวหนิง

"เปล่า แค่เขากลัวตัวเองตาย ดังนั้นจึงกังวลอยู่ตลอด ข้าให้คนคอยจับตาดูไว้ ถ้าหากเขามีอะไรต้องการก็จะมาหาข้าเอง"

สายตาเซียวหลันยวนหรี่ลงมองสามีภรรยา

ได้ยินว่าครั้งนั้นตอนที่พวกเขาหลบหนีจากเมืองหลวงก็ได้รับการช่วยเหลือจากคนมากมาย เส้นสายของฟู่จิ้นเชินตอนนั้นเห็นได้จากเรื่องนี้ แต่ตอนนี้พอได้ยินว่าขนาดคนที่ไม่ค่อยจะเกี่ยวข้องกันตอนนั้น ก็ยังมีน้ำใจส่งเสื้อผ้าให้กับพวกเขา เขาอดชื่นชมไม่ได้เลยจริงๆ

ฟู่จิ้นเชินตอนนั้นใช้ชีวิตในเมืองหลวงได้เยี่ยมไปเลย

ไม่เช่นนั้นจะมีเส้นสายมากขนาดนี้ได้อย่างไร?

"ยาขวดนี้พวกท่านยังไม่ต้องกิน แค่ป้องกันไว้ก่อนเท่านั้น ร่างกายมีอะไรไม่สบาย หรือบางส่วนเริ่มคัน เป็นผื่นแดง รู้สึกทนไม่ไหวแล้วหาตัวข้าไม่เจอ ก็ให้กินลงไปสักสองวัน"

ถึงแม้โรคนั้นจะไม่ได้ระบาดกันง่ายนัก แต่ฟู่จาวหนิงก็ยังทิ้งยาไว้ให้พวกเขา

ฟู่จิ้นเชินไม่เกรงใจ รับยามาไว้แล้ว

"เจ้าเองก็ต้องเจอกับคนป่วยพวกนั้น ต้องระวังตัวเองด้วยล่ะ"

เสิ่นเชี่ยวเองก็มองฟู่จาวหนิงอย่างเป็นห่วง "ใช่เลย จาวหนิง เจ้าต้องระวังให้มากนะ"

"ข้าไม่เป็นไร"

ฟู่จาวหนิงหลังจากพูดกับพวกเขาก็เตรียมจะออกไป "จริงด้วย จวนตระกูลหลี่กับจวนชินอ๋องเซียวทางนั้น พวกท่านก็ไม่ต้องทำอะไรแล้วนะ หลังจากนี้พวกเขาน่าจะวุ่นวายขึ้นมาแล้วจริงๆ"