บทที่ 1593

เซียวหลันยวนจูงมือฟู่จาวหนิง ค่อยๆ เดินไปในทางเดินเล็กในสวน

คนใช้ทุกวันจะกวาดหิมะออกจนสะอาด รู้ว่าท่านอ๋องกับพระชายาทุกคืนจะออกมาเดินเล่น สองฝั่งของทางเดินในสวนดอกไม้ก็ยังแขวนไว้ด้วยโคมไฟ

ดังนั้นถึงแม้หิมะจะยังไม่ละลาย แต่เพราะแสงเหลืองอ่อนของโคมไฟ บวกกับอยู่ในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิแล้ว มีดอกไม้ที่พลังชีวิตแข็งแกร่งบางส่วนเริ่มเบ่งบานแล้ว ดังนั้นในสวนดอกไม้จึงไม่ได้ดูร้างนัก

สองปีนี้ เพราะในจวนอ๋องมีนายหญิงเข้ามา ดังนั้นผู้ดูแลจงจึงใส่ใจในรายละเอียดมากขึ้น ปลูกดอกไม้ใหม่เพิ่มขึ้น

จวนอ๋องเจวี้ยนตอนนี้ไม่ได้เย็นชาเหมือนแต่ก่อนแล้ว มีความอ่อนโยนขึ้นมาพอสมควร บางครั้งผู้ดูแลจงเดินในจวนอ๋อง ตนเองก็ยังรู้สึกว่าจวนอ๋องตอนนี้ก็เปลี่ยนไปเหมือนกับตัวท่านอ๋อง ดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก

แต่ก่อนท่านอ๋องโดดเดี่ยวเย็นชา วันๆ ก็ไม่ค่อยจะพูดจา แต่ตอนนี้เขากลับดูค่อนข้างปกติแล้ว

ตอนที่ทั้งสองคนเดินเล่นในสวนดอกไม้ไม่มีใครให้คนตามมา

ฟู่จาวหนิงถามเรื่องอันเหนียน เซียวหลันยวนก็รู้ว่านางร้อนใจแค่ไหน

"ไม่ต้องร้อนใจ จัดการไปพอสมควรแล้ว อันเหนียนไปแน่นอน แต่ในเมื่อจะต้องไปบรรเทาทุกข์ เช่นนั้นก็ต้องตระเตรียมเสบียงเสื้อผ้ากับวัตถุดิบยาด้วย ข้าให้คนไปรวบรวมอยู่"

"เรื่องวัตถุดิบยา ข้าจะไปคุยกับศิษย์พี่เอง ถ้าพันธมิตรลงมือก็น่าจะได้วัตถุดิบยาที่มากกว่า"

"ไม่ต้องให้เจ้าไปหรอก เจ้าไปคุยกับเขา มันจะกลายเป็นใช้ประโยชน์ส่วนตัวจากหน้าที่เอา ไม่ดีกับตัวเจ้า พอถึงเวลาคนของพันธมิตรโอสถอาจจะไม่เห็นด้วย คิดว่าเจ้าใช้เส้นสายของผู้อาวุโสจี้ บีบให้พันธมิตรโอสถต้องจ่ายวัตถุดิบยาจำนวนมาก"

เซียวหลันยวนจะไม่ให้นางต้องเจอคำนินทาพวกนี้ จะไม่ยอมให้มีความเสี่ยงแม้แต่น้อย

"ดังนั้น เรื่องวัตถุดิบยาก็ให้ข้าจัดการ ตระกูลโม่จะออกหน้าให้พวกคนที่ฐานะร่ำรวยพวกนั้นยอมบริจาคออกมา ไม่ว่าจะเงินหรือเสื้อผ้าอาหาร ส่วนพันธมิตรโอสถก็จะบริจาควัตถุดิบยามาส่วนหนึ่ง"

"บริจาค?"

"อืม ในเมืองหลวงมีพวกหนอนแมลงอยู่เยอะ บางครั้งก็ต้องให้พวกเขาเสียเลือดบ้าง แต่ก็ยังมีคนที่จิตใจดีอยู่ไม่น้อย การจะให้พวกเขาออกไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยแบบไม่รู้ทิศรู้ทางจะเกิดเรื่องเอา สู้เอาพวกเขามารวมตัวกัน แล้วให้แนวทางการช่วยเหลือที่เหมาะสมดีกว่า"

ฟู่จาวหนิงเอียงหน้ามองเซียวหลันยวน

เหมือนเขาจะทำเรื่องไปไม่น้อยเลยทีเดียว

"มองข้าแบบนี้ทำไมกัน? มีตรงไหนที่มองข้ามไปเจ้าก็แนะมาหน่อย" เซียวหลันยวนมองสายตานางแล้วก็ยิ้มๆ