บทที่ 1595

ฟู่จาวหนิงรับมือกับเซียวหลันยวนไปเรียบร้อย

ถ้ารู้แต่แรกคงไม่บอกเขาแล้ว พอพูดออกไป ความสนใจเขาเลยพุ่งไปอยู่ที่ “งานวิจัยน้อย” นั่นเสียแล้ว

ก่อนที่จะนอนเซียวหลันยวนยังถอนหายใจ การไปช่วยผู้ประสบภัยครั้งนี้ นางจะต้องไม่มีเวลาไม่มีความคิด จนต้องเลื่อนเจ้างานวิจัยเล็กนี้ออกไปก่อนแน่นอน

เดิมทีทั้งสองคนกำลังพูดเรื่องเป็นการเป็นงานอยู่ หัวข้อสนทนาตอนหลังก็เปลี่ยนไปแล้ว

วันต่อมา ฟู่จาวหนิงตื่นตอน เฝิ่นซิงกับหงจั๋วเองก็เข้ามาช่วยนางแต่งตัว

"พระชายา ครั้งนี้ท่านหญิงปิงอวี้คนนั้นจะต้องพยายามทำให้ตัวเองดูดีมีเสน่ห์แน่นอน ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นการพบคนครั้งแรกหลังจากนางขึ้นเป็นท่านหญิง ดังนั้น ท่านเองก็จะทำชุ่ยไม่ได้ จะต้องแต่งตัวให้ดูดี"

สองสาวใช้เมื่อคืนนี้หารือกันค่อนคืน ว่าวันนี้จะให้พระชายาใส่อะไร สวมอะไร

ฟู่จาวหนิงหัวเราะอย่างจนใจ

"ข้าไม่ได้ไปแย่งชิงอะไรกับนางเสียหน่อย"

"พวกเรารู้ว่าพระชายาอย่างท่านไม่ไปแย่งอะไรกับใคร แต่พวกเราก็ไม่อยากให้คนอื่นมาดูถูกท่าน!"

ฟู่จาวหนิงถูกพวกนางดึงมาที่หน้ากระจก ยังไม่ทันนั่งลง พวกนางก็หยิบชุดกระโปรงหรูหราออกมาแล้ว นำมาเทียบบนตัวนาง

"ชุดนี้หรือ?"

"รู้สึกจะธรรมดาไป"

"แล้วชุดนี้ล่ะ? ไม่ได้ๆ สีมันไม่เด่นกับสภาพอากาศตอนนี้"

"หรือว่าตัวนี้ดี แล้วก็สวมผ้าคลุมขนจิ้งจอกสั้นเข้าไปอีกชิ้น"

"ข้าว่าได้อยู่"

สองสาวใช้เลือกชุดกระโปรงสีม่วงอ่อนที่ปักลวดลายดอกไม้สีเงินระยิบระยับให้กับฟู่จาวหนิง แขนเสื้อกับชายกระโปรงตกแต่งด้วยขนสุนัขจิ้งจอกขาว

ฟู่จาวหนิงฟังพวกนางอย่างจำยอม จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้า

ทั้งสองคนให้นางนั่งลงที่หน้ากระจก เริ่มจัดแจงทรงผมให้นาง ใช้เครื่องประดับผมงานประณีตจากเงิน มีพู่ห้อย ปลายพู่มีลูกปัดหยกสีม่วงแวววาวดั่งน้ำผึ้ง

นอกจากนี้ ยังมีปิ่นผมดอกไม้ป่าที่ถักทอจากเส้นเงินที่ซับซ้อนสวยงาม เข้ากันกับชุดที่สวมใส่

พอจัดการทรงผมเสร็จ ทั้งสองคนก็หยิบแป้งประทินออกมา น่าจะคิดแต่งหน้าให้นาง

ฟู่จาวหนิงรีบรับของเหล่านี้มา