บทที่ 1597

ฟู่จาวหนิงหัวเราะ

"ความสัมพันธ์มันก่อตัวขึ้นมานั่นล่ะ ก่อหนน้านี้ก็มีช่วงที่เขาทำให้ข้าโมโหแทบคลั่งตายเหมือนกัน"

ยิ่งไปกว่านั้นตอนแรกสุด พวกเขายังมีความสัมพันธ์แบบจะฆ่ากันตายจริงๆ ด้วย

ก่อนหน้านางนี้นางแอบด่าเซียวหลันยวนว่าเป็นผู้ชายหมาๆ น้อยเสียที่ไหน

"จริงหรือ? ตอนนี้มองไม่ออกเลยว่าอ๋องเจวี้ยนจะทำให้เจ้าโมโหได้"

ถ้าไม่ได้เห็นกับตา ใครจะเชื่อว่าอ๋องเจวี้ยนที่ถูกือกันว่าเย็นชาอย่างมากมาแต่ไหนแต่ไร จะโปรดปรานฟู่จาวหนิงเสียขนาดนี้?

น้ำเสียงเวลาพูดจาก็หวานหยดย้อย

"ตอนนี้ดีมากจริงๆ"

โดยเฉพาะเมื่อคือน หลังจากที่พูดว่าไม่อยากให้นางมีโอกาสต้องดื่มยาน้ำเลี่ยงตั้งครรภ์ ฟู่จาวหนิงก็รู้สึกว่าเซียวหลันยวนหล่อเหลากว่าแต่ก่อนเยอะเลย

ชายหนุ่มที่สามารถสะกดความบุ่มบ่ามของตนเองเพื่อสุขภาพร่างกายของนางได้ ต้องบวกคะแนนให้จริงๆ

"แต่ว่า จาวหนิง อ๋องเจวี้ยนยังคงสวมหน้ากากอยู่ หน้าของเขายังไม่ดีขึ้นหรือ?"

หลังจากฟางซือฉิงเข้ามา เซียวหลันยวนก็สวมหน้ากากไว้แล้ว

เมื่อวานนางไม่กล้ามองหน้าเขา วันนี้ก็มองไม่เห็นหน้าเขาแล้ว

ฟางซือฉิงเดิมทีรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ควรพูดมาก กลัวว่าถ้าไปสาดเกลือใส่แผลฟู่จาวหนิงเข้า แต่ว่าเมื่อครูเห็นท่าทางของพวกเขาแบบนั้น บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ดูหวานชื่นจะแย่ นางก็รู้สึกว่าถามสักคำน่าจะไม่มีปัญหาอะไร

ฟู่จาวหนิงรู้ว่านางเป็นห่วงตนเอง จึงไม่ได้โกรธอะไร

"ไม่มีอะไรแล้ว" นางพูดความจริงกับฟางซือฉิง "แต่ว่า ยังไม่ให้คนอื่นได้เห็นเท่านั้น"

ฟางซือฉิงจึงวางใจลงมา

สีหน้าของนางผ่อนคลายลงมา ถอนหายใจยาว "ข้ารู้อยู่แล้ว ว่าวิชาแพทย์ของเจ้าดีมาก ทำไมจะรักษาอ๋องเจวี้ยนไม่ได้? คนอื่นเอาแต่บอกว่าหน้าของอ๋องเจวี้ยนพังไปแล้ว แต่ความรักของเจ้ากับอ๋องเจวี้ยนดีเสียขนาดนี้ ถ้าหากเขาหน้าพังไปจริงๆ อารมณ์ของเจ้าก็ไม่น่าจะสบายขนาดนี้หรอกกระมัง ดังนั้นข้าเลยเดาว่าเขาไม่น่าเป็นอะไร"