บทที่ 1599

แม่ลูกฮูหยินเฉินหลังจากมาถึงเมืองหลวงแคว้นเจา ตอนแรกสุดไม่มีที่จะอยู่ด้วยซ้ำ ยังต้องอาศัยอยู่กับต่งฮ่วนจืออยู่เลย

ดังนั้นถ้าบอกว่าพวกนางมีเงิน ฟู่จาวหนิงยิ่งไม่เชื่อ

ฟางซือฉิงดูไปพักหนึ่งจึงเข้ามา บอกกับนางเสียงแผ่วว่า "โคมไฟวังพวกนี้ใช้ผ้าไหมวาวระยับของต้าชื่อมาปัก ผ้าไหมวาวระยับแพงมากเลยนะ ปกติต้งจะเอามาทำฉากกั้นลม พัดกลม หรือพวกหน้าต่างอะไรพวกนั้น คนปกติทั่วไปไม่มีทางได้ใช้"

"เจ้ารู้จักผ้าไหมวาวระยับด้วยหรือ?"

"พ่อข้าเปิดร้านผ้านี่นา ไม่ใช่แค่ขายแต่ผ้าที่บ้านพวกเราทำออกมาเท่านั้น ยังมีผ้าไหมชั้นดีที่หาจากแคว้นต่างๆที่แคว้นเจาไม่มีด้วย บางครั้งก็มีคนมาหาซื้อของที่โดดเด่นไม่มีใครซ้ำ ผ้าไหมวาวระยับนี่พวกเราก็มีอยู่หลายม้วน แพงมาก"

ตระกูลฟางทำการค้ากว้างไกล รู้จักข้าวของก็กว้างตาม ฟางซือฉิงจึงรู้จึกมากขึ้นหน่อย

"ถ้าอย่างนั้นโคมไฟวังมากขนาดนี้ ดูท่าแต่ละใบราคาคงไม่ธรรมดาเลย"

"ใช่ เดิมทีแค่ผ้าไหมวาวระยับก็แพงแล้ว บวกกับงานปักชั้นสูงนี่อีก ใบละร้อยตำลึงยังถือว่าถูกไปเลย" ฟางซือฉิงเอ่ยขึ้น

พอนางพูดจบก็ยังประหลาดใจหน่อยๆ ถึงอย่างไรที่นี่ก็มีโคมไฟวังอยู่อย่างน้อยสิบหกใบแล้ว นี่ถือว่าไม่น้อยเลย

ยิ่งไปกว่านั้นนี่ยังเป็นวังราชนิเวศน์ด้วยนะ เอาจริงๆ สถานที่ของราชวงศ์ โคมไฟที่นำมาใช้ก็ต้องสั่งทำ ตอนนี้ยังนำมาใช้สร้างชื่อเสียงให้ท่านหญิงปิงอวี้อีก อธิบายได้ว่าองค์จักรพรรดิชอบนางมากหรือ?

พอเข้ามาในวังราชนิเวศน์ ก็ทำให้ทุกคนมีภาพประทับใจลึกซึ้งทันที

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน"

ตอนนี้มีคนเห็นฟู่จาวหนิงแล้ว ทยอยกันแล้วคารวะทักทายนาง

แต่ฟู่จาวหนิงเองก้พบกว่ามีหลายคนที่ถอยห่างออกไปหลายก้าว อยู่ห่างนางออกมาหน่อย

ฟู่จาวหนิงแอบขำในใจ นางไม่รู้เสียที่ไหน นี่เพราะพวกนางยังรู้สึกหวาดกลัวกับเจ้าโรคนั้นอยู่ แม้จะรู้ว่าช่วงนี้นางออกมาเดินเล่นบ่อยๆ แต่เพระามือกับใบหน้านางยังคงเปล่งประกายไร้ริ้วรอย คนอื่นจึงคาดเดากันว่านางคงไม่ได้ป่วยจริงๆ

แต่ในใจก็ยังกังวลขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่ ดังนั้นจึงไม่ยอมเข้าใกล้นางมากนัก

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่สนใจ

"ไม่ต้องมากพิธี"