บทที่ 1603

คนเหล่านี้ล้วนดูถูกนาง!

ขณะเดียวกัน นางก็รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจขึ้นมา

นางสูดลมหายใจลึก ทำให้ตนเองสงบลงมาหน่อย จากนั้นจึงพูดเป้าหมายของวันนี้ออกมา

"ข้าเองช่วงนี้ก็เพิ่งถูกท่านพ่อยอมรับ ก่อนหน้านี้ไม่รู้ตัวตนฐานะของตัวเอง แต่ท่านพ่อก็บอกข้าแล้ว เขาจะให้ท่านแม่เป็นพระชายารอง องค์จักรพรรดิเองก็เห็นด้วย ข้ารู้ว่าทุกคนล้วนคิดว่าท่านแม่ข้าเป็นบ้านน้อย แต่หลังจากนี้ไม่ใช่แล้ว ข้าเองก็หวังว่าจะได้เป็นเพื่อนกับทุกคน"

ทุกคนเองก็คิดไม่ถึงว่านางจะพูดออกมาตรงๆ ว่าฮูหยินเฉินเป็นบ้านน้อย

"เฮอะ อ๋องฉยงบอกจะให้แม่ของเจ้าเป็นพระชายารอง แล้วพระชายาอ๋องเจวี้ยนเห็นด้วยหรือยัง?" องค์หญิงหนานฉือเอ่ยขึ้นอย่างไม่เกรงใจ

เฉินฮ่าวปิงข่มตัวเองไว้

"องค์จักรพรรดิเห็นด้วยแล้ว เชื่อว่าพระชายาอ๋องฉยงคงไม่ขัดราชโองการแน่"

"เจ้านี่ชอบงัดองค์จักรพรรดิออกมาเหลือเกิน ว่ามา เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับที่เจ้าเรียกพวกเรามาวันนี้?"

"เป็นเช่นนี้ ข้าได้ยินว่าช่วงนี้แต่ละพื้นที่ล้วนประสบภัย มีผู้ประสบภายมากมาย คนมากมายพลัดพรากจากบ้าน ดังนั้นในใจคงลำบากมาก" เฉินฮ่าวปิงเอ่ยขึ้น

"ชิ" องค์หญิงเจ็ดร้องเชอะขึ้นมาอย่าอดไม่อยู่

นางมองเฉินฮ่าวปิง รู้สึกหมดคำจะพูด "แล้วนี่มันเกี่ยวอะไรกับเจ้า?"

"ข้าเองก็เป็นคนแคว้นเจานะ แล้วก็หลายวันก่อนเห็นองค์จักรพรรดิดูกังวลกับการบรรเทาภัยมาก ข้าเองก็อยากจะแบ่งเบาภาระองค์จักรพรรดิเช่นกัน ตอบแทนบุญคุณองค์จักรพรรดิที่แต่งตั้งท่านหญิงให้ข้า"

"พูดจุดสำคัญ" องค์หญิงหนานฉือไม่ทนแล้ว

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่ได้รีบเอ่ยปาก หาตำแหน่งแล้วนั่งลง ฟังพวกนางคุยกัน

"ข้าคิดว่า หญิงสาวไม่จำเป็นต้องด้อยกว่าผู้ชาย พวกเราเองก็สามารถทำเรื่องที่ไม่ธรรมดาได้ ให้ประชาชนในเมืองหลวงต้องหันมามองใหม่ ดังนั้น ข้าจึงคิดจะไปบรรเทาภัย"

"พรวด!"