บทที่ 1609

คำพูดของฟู่จาวหนิงกับฟางซือฉิงเมื่อครู่นางได้ยินแล้ว ตอนนี้นางก็คิดเหมือนฟู่จาวหนิง จะลองฟังพวกนางพูดให้จบก่อน ดูว่าหน้าพวกนางจะใหญ่สักแค่ไหน

อันชิงกัดริมฝีปากล่าง

การจะออกสามร้อยตำลึงเพื่อผู้ประสบภัยอันที่จริงก็ไม่ใช่ว่านางไม่ยินยอม แต่ทำไมถึงต้องมาถูกเฉินฮ่าวปิงจัดแจงให้กัน?

"พวกเราทางนี้มีสิบสองคน พอคำนวณแล้วก็น่าจะมีเงินที่สามพันกว่าตำลึง ถือเป็นเงินก้อนใหญ่มากแล้ว"

เฉินฮ่าวปิงดูตื่นเต้น ถ้าหากเงินสามพันตำลึงอยู่กับนางได้ก็คงดี อันที่จริงให้นางเอาออกมาสามร้อยตำลึงก็เจ็บปวดอยู่

แต่ถ้าจะทำเรื่องนี้ก็ไม่มีทางเลือก หลังจากทำสำเร็จ นางก็จะได้รับประโยชน์ที่มากกว่าสามร้อยตำลึง ตอนนี้จึงจ่ายออกไปได้

"นี่ยังไม่นับของพระชายาอ๋องเจวี้ยนกับแม่นางฟางนะ"

เฉินฮ่าวปิงมองไปทางฟู่จาวหนิงกับฟางซือฉิง "พวกนางก็ไม่ต้องบริจาคเงินแล้ว สามพันกว่าตำลึงนี้ก็ส่งให้แม่นางฟาง จากนั้นแม่นางฟางก็จะเปลี่ยนพวกมันเ็นเสื้อผ้า รองเท้า เสบียงอาหารแล้วก็วัตถุดิบยา แล้วให้ขบวนพ่อค้าของตระกูลฟางส่งไปยังเมืองเจ้อ"

องค์หญิงเจ็ดถาม "ต้องจำนวนเท่าไรล่ะ"

"ข้าได้ยินว่าเมืองเจ้อมีผู้ประสบภัยเกือบหมื่น พวกเราเลยคำนวณไปว่ามีครึ่งหนึ่งเป็นหญิงสาว ยอ่างน้อยก็ต้องมีเสื้อห้าพันชุดรองเท้าห้าพันคู่ แล้วยังต้องมีเสบียงอาหารอีกสองพันชั่ง หลักๆ คือวัตถุดิบยา อย่างน้อยก็ต้องซื้อไว้สักสิบคันรถ ไม่รู้ว่าจะพอหรือเปล่า"

คำพูดนี้ชิวอวิ๋นเป็นคนพูด เฉินฮ่าวปิงรู้สึกคอแห้ง ตอนที่นางดื่มชาจึงให้ชิวอวิ๋นพูดแทนนางต่อ

ถึงอย่างไรก่อนหน้านี้ก็หารือกันไปแลว ชิวอวิ๋นรู้เรื่องเหล่านี้

"แล้วก็ เสื้อชั้นในกับผ้าซับระดูของหญิงสาว ของพวกนี้ก็ต้องเตรียมไว้ น่าจะต้องใช้ผ้าฝ้ายหนึ่งพันพับ ตอนนี้อากาศเองก็เย็นมาก พวกหญิงสาวจะตัวเย็นไม่ได้ จะให้ดีต้องมีน้ำขิงน้ำตาลทรายแดงไว้อบอุ่นร่างกายด้วย นี่ก็ต้องเตรียมน้ำตาลทรายแดงอีกห้าร้อยชั่ง บวกกับขิงสดอีกสองคันรถ"

"ที่นั่นจะต้องไม่มีสถานที่ให้พวกนางพักพิงแน่ จะปล่อยให้พวกนางอยู่ร่วมกับผู้่ชายไม่ได้ ดังนั้นต้องเตรียมผ้าฝ้ายหนา ล้อมพื้นที่ส่วนหนึ่งให้พวกนาง เพิ่มผ้าห่มเข้าไป ผ้าห่มเองก็ต้องมีจำนวนห้าพัน"

"พวกเราตอนนี้คิดได้ประมาณนี้ แม่นางฟางสามารถกลับไปให้คนเตรียมตัวได้ แล้วพวกเราทางนี้ก็จะคิดต่อ ว่ายังต้องเพิ่มอะไรอีกบ้าง แล้วจะรีบส่งคนไปรายงานเจ้า" เฉินฮ่าวปิงบอกกับฟางซือฉิง