บทที่ 1629

"ข้าต้องการวัตถุดิบยาเหล่านี้เดิมทีก็จะให้นางส่งไปที่เมืองเจ้อ แล้วนางปฏิเสธเอง เดิมทีนี่เป็นความคิดของข้า! ท่านบอกว่าข้ารับมือไม่ไหว นางเองก็ไม่ใช่ว่าพึ่งพาคนอื่นหรือ ก็แค่เพราะนางแต่งงานกับอ๋องเจวี้ยนที่มีอำนาจ! ท่านให้นางเอาอ๋องเจวี้ยนให้ข้าสิ! ถ้าหากข้าเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยน ข้าเองยังทำได้ดีกว่านางเสียอีก!"

ต่งฮ่วนจือถูกเสียงแหลมของนางแผดใส่จนปวดหูไปหมดแล้ว

เขามองอย่างตกตะลึงไปทางเฉินฮ่าวปิง ก่อนหน้านี้ไม่เคยรู้มาก่อนว่านางเป็นคนแบบนี้

"เจ้าคิดว่าที่ศิษย์น้องหญิงมีความสามารถขนาดนี้ เป็นเพราะแต่งงานกับอ๋องเจวี้ยนหรือไรกัน?"

"แล้วไม่ใช่หรือ? นางก็แค่พึ่งพาอ๋องเจวี้ยนเหมือนกัน ด้านหลังมีต้นไม้ใหญ่ให้พักพิงร่มเย็น! ถ้าหากไม่ใช่อ๋องเจวี้ยน ตอนนั้นที่นางถอนหมั้นกับรัฐทายาทเซียวไปก็คงจะเอาตัวไม่รอดแล้ว ต่อมานางจะได้ไปฝากตัวเป็นศิษย์เรียนหมอจนเข้าพันธมิตรโอสถได้อย่างไรกัน?!"

ต่งฮ่วนจือมองนางลึกๆ ส่ายหัวถอนหายใจ

"บนโลกนี้ไม่มีรัฐทายาทเซียวอีกแล้ว"

ขนาดรัฐทายาทเซียวไม่อยู่แล้ว ก็ยังไม่รู้หรือ?

"ช่างเถอะ วันนี้เจ้าเป็นท่านหญิงไปแล้ว ข้าก็แค่ประชาชนธรรมดา ช่วยอะไรไม่ได้หรอก ขอตัวแค่นี้"

ต่งฮ่วนจือไม่ลังเลอีก หมุนตัวเดินออกมา

"ฮ่วนจือ!"

ด้านหลังมีเสียงเรียกของฮูหยินเฉิน แต่เขาก็ไม่หันกลับมาอีกแล้ว

ต่อให้ด้านหลังจะมีเสียงถ้วยชาแตก ก็ไม่ทำให้เขาหันกลับมามอง

เช้าตรู่วันต่อมา ต่งฮ่วนจือให้คนเก็บวัตถุดิบยาห่อทั้งหมดให้ดี แล้วให้คนส่งไปที่จวนอ๋องเจวี้ยน

ฟู่จาวหนิงขึ้นเขากับผู้อาวุโสจี้ไปขุดยาแล้ว เซียวหลันยวนได้รับจดหมายก็ยิ้มๆ ให้จงเจี้ยนพาคนแอบตามไปขนวัตถุดิบยากลับมา

"ผู้จัดการใหญ่ต่งบอกว่าจ่ายค่ายาจำนวนกำไรครึ่งหนึ่งก็พอ" จงเจี้ยนนำคำพูดของต่งฮ่วนจือเข้ามา

เซียวหลันยวนรู้สึกประหลาดใจ