บทที่ 1639

"องค์จักรพรรดิทนแ่รงกดดันของกลุ่มขุนนางไม่ไหว วันนี้ในที่สุดก็กลับมาประชุมเช้าแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ยังส่งคนไปที่จวนอ๋องเจวี้ยน ต้องการจะเห็นข้าให้ได้ ข้าก็เลยโผล่หน้าออกมาเสียหน่อย" เซียวหลันยวนเอ่ยอย่างใจเย็น

"สวมหน้ากากไว้หรือ?"

เซียวหลันยวนยิ้มๆ ตัวเองเหมือนจะสนุกขึ้นมาหน่อยแล้ว

เขาส่ายหัว "ไม่ใช่ จำใบหน้าที่เจ้าทำขึ้นก่อนหน้านั้นได้ไหม?"

"ท่านหมายถึง ที่หนังหน้าแผลเป็นที่เอามาใช้ค้นคว้าการกำจัดแผลเป็นนั่นน่ะนะ?" ฟู่จาวหนิงประหลาดใจ

"ใช่ ข้าแปะเจ้านั่นออกไปพบคน"

"พรวด"

ฟู่จาวหนิงยอมเขาจริงๆ เพราะหน้ากากหนังหน้านั้น คือสิ่งที่นางทำขึ้นมาตอนค้นคว้าการรักษา เป็นหลุมเป็นบ่อขรุขระ มีแผลเป็นปลอมบางส่วนที่นางใช้วัสดุทำปลอมขึ้นมา แปะไปบนหน้าหน้าจะดูไม่ค่อยสนิทนัก แล้วยังดูบวมออกมาอีกชั้นหนึ่งด้วย

แล้วก็หนังหน้านั้นพอแปะบนหน้า ก็เหมือนว่าทั้งใบหน้านั่นน่าเวทนาจนทนดูไม่ได้เลยทีเดียว ดูจะคล้ายๆ กับตอนที่เซียวหลันยวนยังรักษาไม่หายก่อนหน้านี้ ถึงอย่างไรก็น่าตกใจและน่ากลัวอยู่

"คนในวังคงมองไม่ออกว่าเป็นของปลอมหรอกนะ?" ฟู่จาวหนิงประหลาดใจหน่อยๆ หน้ากากนั่นทำมาไม่สมจริงนัก มองหลายๆ ครั้งหน่อยก็น่าจะรู้แล้วว่าของปลอม

"มีกงกงที่กล้าอยู่คนนึง พอเขามองมา ก็ตกใจจนตาเหลือก ไม่กล้าจะมองมาอีกเลย"

เซียวหลันยวนเองก็หัวเราะขึ้นอย่างอดไม่อยู่

"เขาก็เลยกลับไปบอกกับองค์จักรพรรดิ องค์จักรพรรดิถึงได้กล้ามาประชุมเช้าหรือ? ไม่คิดว่าท่านติดโรคระบาดนั่นแล้วกระมัง?"

องค์จักรพรรดิกลัวตายขนาดนี้เชียว

"ไม่หรอก ข้าบอกว่านั่นเป็นแผลเป็นพิษ ไม่เกี่ยวอะไรกับโรคนั้น คนในเมืองเหล่านั้นดื่มยาน้ำของเจ้าไป ดูท่าน่าจะมีประสิทธิภาพในการป้องกันเป็นอย่างไร ไม่มีใครติดโรคระบาดนี้อีกเลย เหล่าขุนนางที่ปรึกษาก็สั่งคนให้ไปรวบรวมข่าว แล้วก็รายงานกับองค์จักรพรรดิ"

ฟู่จาวหนิงส่ายหัว "หาได้ยากจริง องค์จักรพรรดิในที่สุดก็เชื่อว่าโรคนั้นไม่ได้ระบาดอย่างกะเริบเสิบสานแล้ว"

องค์จักรพรรดิก็น่าจะผ่อนใจโล่งลงมาได้แล้วกระมัง