บทที่ 164

"เจ้านี่มันยังไงกัน" เสี่ยวเถาประคองตัวฟู่จาวหนิง เดือดดาลมาก

ฟู่จาวหนิงดึงนางไว้ "ช่างเถอะ เช่นนั้นก็ให้ลุงที่ไม่เกะกะเขาดูหน่อย บางทีเขาอาจจะมองออกเลยก็ได้ว่านี่คือวัตถุดิบยาอะไร"

ถูกฟู่จาวหนิงพูดเช่นนี้ ชายคนนั้นก็เงยหน้ายืดอกทันที "รู้ไหมว่าข้าเป็นใคร? ข้าคือเถ้าแก่รองแห่งโรงยาทงฝู! พวกเราเปิดโรงยานะ วัตถุดิบยาที่รู้จักก็มีมากกว่าขนมของว่างที่พวกเจ้ากินไม่รู้ตั้งเท่าไร แล้วจะไม่รู้จักได้หรือ?"

"เถ้าแก่รองหู" ข้างๆ มีคนรีบชูหางชายคนนี้ขึ้นมาทันที "เถ้าแก่รองหู ได้ยินว่าโรงยาของพวกท่านจะมาเก็บวัตถุดิบยาหายากในพิธีเดิมพันโอสถทุกครั้งสินะ ราคาเองก็ให้ดีด้วยใช่ไหม?"

"แน่นอน โรงยาทงฝูไม่ได้ด้อยกว่าพันธมิตรโอสถใต้หล้าเลย โรงยาทงฝูอย่างพวกเราไม่ได้ขาดแคลนเงินทอง ขอแค่วัตถุดิบยาดี ราคาไม่ใช่ปัญหา"

ฟู่จาวหนิงนึกโรงยาทงฝูนี้ออกแล้ว

ผู้นำตระกูลซือถูที่เคยบอกว่าเปิดโรงยาทงฝูก่อนหน้านั้นก็แยกตัวออกมาจากพันธมิตรโอสถใต้หล้า พอมีโรงยาทงฝู พันธมิตรโอสถใต้หล้าก็ถูกแบ่งไปครึ่งหนึ่ง บารมีเองก็ไม่ได้เด่นดังเช่นอดีตอีกแล้ว

ซือถูไป๋ไม่ใช่ว่าเป็นคุณชายจากโรงยาทงฝูหรอกหรือ?

"เหล่าซวี ลองบอกมาหน่อยว่าวัตถุดิบยาพวกนี้จะขายเท่าไร?" เถ้าแก่รองหูถามเจ้าของแผง

เจ้าของร้านที่สีหน้าเบื่อหน่ายยื่นนิ้วออกมาสองนิ้ว

"สองร้อยตำลึง? ไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย"

เถ้าแก่รองหูในใจอันที่จริงก็ตกตะลึงอยู่ เปลือกไม้เล็กๆ แค่นี้ขายตั้งสองร้อยตำลึง? แต่เหล่าซวีคนนี้เขาก็รู้จักอยู่ คนผู้นี้ที่บ้านมีทั้งพ่อมีทั้งแม่ที่แก่ชรา แล้วยังมีภรรยาคนหนึ่งสุขภาพไม่ค่อยดี ทั้งบ้านหวังได้แค่ให้เหล่าซวีขุดวัตถุดิบยาเพื่อหาเงินประทังชีพเท่านั้น

เหล่าซวีในวงการนี้ถือว่ามีชื่ออยู่บ้าง เพราะยาเขานั้นขุดยาอย่างเอาเป็นเอาตาย ที่อันตรายมากๆ ก็ไปมา

"สองพันตำลึง" เหล่าซวีส่ายหัว แก้ไขคำพูดของเขาเสียใหม่

"พรวด!"

คนมากมายตกตะลึงไปหมด

เถ้าแก่รองหูถลึงตาโต มองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ "เหล่าซวี เจ้าขัดสนจนบ้าไปแล้วหรือ? สองพันตำลึง?"

"ใช่ สิ่งนี้สองพันตำลึง วัตถุดิบยาพวกนี้ของข้าได้มาไม่ง่ายนะ คุ้มค่ากับราคาแล้ว" เหล่าซวียังยืนหยัด

มิน่าเขาถึงต้องเอามาขายถึงที่นี่ ไปหาร้านยาโรงหมอด้านนอกก็ไม่มีทางมีคนรับ นี่มันแพงเกินไปแล้ว!