บทที่ 1650

ดังนั้น จาวหนิงจะต้องไม่ยอมถูกชายหนุ่มคนอื่นดึงดูดแน่ เพราะไม่มีใครเทียบกับเขาได้แล้ว

ระหว่างทาง อ๋องเจวี้ยนอารมณ์ดีมาก กระทั่งยังสามารถคุยกับฟู่จิ้นเชินเรื่องโป๋จีอย่างทัดเทียมกันด้วย

รอจนมาถึงจวนอ๋อง พวกเขาก็หารือตัดสินใจออกมาได้แล้ว พรุ่งนี้จะส่งโป๋จียัดเข้าไปในขบวนของอันเหนียน พาเขาออกจากเมืองก่อน หลอกเขา ให้เขาคิดว่ารับปากว่าจะช่วยเขาออกไป รอให้ได้จดหมาย คนของเซียวหลันยวนก็จะคุมตัวเขากลับเมืองหลวง

"พรุ่งนี้ข้าจะไปค้นตัวเขาเอง" เซียวหลันยวนบอกกับฟู่จาวหนิง

คนอื่นล้วนค้นไม่เจอ เขาไม่เชื่อว่าตนเองจะหาไม่พบ

"แล้วนายพันเก๋อล่ะ?"

"ให้เขาเข้าวังไม่ได้พบกับจักรพรรดิไม่ได้ชั่วคราวก็พอแล้ว" ฟู่จิ้นเชินมีแผนการ

"ท่านคิดจะทำอะไรหรือ?" ฟู่จาวหนิงขมวดคิ้ว เก๋อมู่กวงมีวรยุทธ์ ฟู่จิ้นเชินยังขังเขาไว้ในวังได้หรือ?

"ข้ารู้ว่ามีคนหนึ่งที่พัวพันกับเก๋อมู่กวงอยู่ อ๋องเจวี้ยนส่งคนนั้นไปที่ห้องของเก๋อมู่กวงก็พอแล้ว" ฟู่จิ้นเชินมองไปทางเซียวหลันยวน

"เส้นสายของท่านนี่ทั้งเยอะทั้งซับซ้อนจริงๆ"

"ถึงอย่างไรข้าก็เป็นแค่ประชาชนธรรมดา มีเส้นสายแค่นี้ไม่คู่ควรให้เอ่ยถึงหรอก"

"ประชาชนธรรมดาไม่มีทางพาคนออกจากคุกหนีไปจากเมืองหลวงได้หรอก" เซียวหลันยวนร้องเฮอะขึ้นมา

นี่ก็...

ทำไมถึงได้พูดเรื่องตอนนั้นขึ้นมาล่ะ?

ฟู่จาวเฟยกระโดดลงจากรถม้า "ท่านพี่ ข้าประคองท่านลงจากรถม้า"

"พี่สาวเจ้าต้องให้เจ้ามาประคองด้วยรึ?"

เซียวหลันยวนกระโจนลงจากรถม้า ยื่นมืออุ้มฟู่จาวหนิงลงมา สบายๆ เหมือนแทบไม่ต้องออกแรง

"ใช่ๆๆ พี่เขยเก่งที่สุด" ฟู่จาวเฟยรีบชมขึ้นมา ถึงอย่างไรผ่านหัวข้อสนทนานี้ไปก็พอ