บทที่ 1652

เขาอยากไปด้วยกันกับลูกสาว เช่นนี้จะได้มีเวลาอยู่ด้วยกัน และยังได้มองอยู่ข้างๆ ถึงสภาพการทำงานของนางด้วย อยู่กับคนเป็นอย่างไร จะได้เข้าใจนางมากขึ้น รู้จักนางมากขึ้น

เขาพลาดที่จะมองดูลูกสาวเติบโตไปหลายปี ตอนนี้อยากจะคว้าโอกาสนี้ไว้

บางที ความสัมพันธ์หลังจากนี้อาจจะดีขึ้นมาอีกก็ได้

นิสัยของฟู่จิ้นเชินคือมุ่งมั่นไปที่เป้าหมาย ไม่รีบไม่ร้อน แต่จะไม่ยอมแพ้ และจะคอยคว้าโอกาสทั้งหมดไว้ ก้าวไปยังจุดหมายทีละก้าวๆ

เหมือนกับตอนที่เขาพาภรรยา รู้ว่าห้ามตายเด็ดขาด จะถูกจับกลับไปไม่ได้ บนพื้นฐษนนี้ ใช้เวลาไปหลายปี แต่เขาก็ไม่ได้ล้มเลิกการตามหาความจริงเรื่องการวางยาในอดีต

ถ้าหากไม่ใช่มาเจอกับฟู่จาวหนิง อันที่จริงเขาก็ยังทนต่อไปได้ บางทีอาจจะถึงวันที่เขาพบกับความจริงวันนั้น

ฟู่จาวหนิงมองเซียวหลันยวน

สำหรับตอนนี้ที่นางหันมามองตนเอง ต้องการความเห็นจากเขา ในใจเซียวหลันยวนจึงพอใจมากขึ้นมา

เขากุมมือนางไว้ บอกกับนางว่า "ให้เขาไปด้วยก็ดี"

เขามองออกแล้ว ฟู่จิ้นเชินนี้ไม่ธรรมดาเลย ฉลาดและตื่นตัว ใจเย็นเฉียบแหลม

มีฟู่จิ้นเชินตามไปด้วย ในใจเซียวหลันยวนก็ค่อนข้างจะวางใจ

ถ้าหากไม่ใช่ว่าตัวตนฐานะเขาไปไหนมาไหนได้ไม่สะดวก เขาเองก็อยากไปด้วย

"แล้วเรื่องของเสี่ยวเฟยล่ะ?"

"พรุ่งนี้ก็จัดการได้แล้ว ข้ายังอยู่ที่นี่นะ เจ้าไม่วางใจหรือ?" เซียวหลันยวนประชิดตัวนาง เอ่ยขึ้นเสียงต่ำ ดูแล้วเหมือนทั้งสองคนกระซิบกระซาบกันอยู่

เสิ่นเชี่ยวมองภาพนี้ ในใจก็รู้สึกชื่นชม และก็รู้สึกเศร้าใจด้วย

ชีวิตนี้นางอาจจะไม่มีวันสนิทสนมกับลูกสาวได้แล้วกระมัง แต่ใครให้นางไม่ได้อยู่กับลูกสาวจนเติบโตล่ะ?

"ได้ อีกเดี๋ยวข้าจะจับชีพจรให้ท่าน ดูว่าสุขภาพเป็นอย่างไร ถ้าหากไม่เหมาะสม ท่านก็อย่าไปเลย" ฟู่จาวหนิงบอกกับฟู่จิ้นเชิน

"ได้"