บทที่ 1654

เขายกชามขึ้น หยิบหมั่นโถวแช่น้ำที่ไม่ได้นุ่มลงเลยขึ้นมา กัดไปคำหนึ่ง แทบจะทำเอาฟันบิ่นจนเจ็บขึ้นมา

ในดวงตาเขาเปล่งประกายอาฆาต ดื่มน้ำลงไปอึกหนึ่ง จากนั้นก็เอาหมั่นโถวแช่ไว้ในน้ำพักหนึ่ง

ผู้คุมเข้ามามองดูผาดหนึ่ง พอเห็นเขาไม่เอะอะไม่บ่นอะไรแล้ว ถือชามใบนั้นอยู่เงียบๆ จึงอดจุ๊ปากขึ้นมาไม่ได้

นี่แค่จะขอของกินอย่างเดียวจริงหรือ?

พวกเขาทางนี้ยังถือว่าสงบดีอยู่ แต่เก๋อมู่กวงทางนั้นวันนี้ไม่ได้สงบเท่าไรนัก

เก๋อมู่กวงหลังจากจับโป๋จีได้ก็ดูดีอกดีใจมาก เขาจะไปขอคุณความดี หลังจากส่งคนเข้าคุกก็เตรียมเข้าวังเพื่อพบจักรพรรดิ

แต่ตอนที่เข้าใกล้วังหลวงม้าของเขาก็ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นมา พุ่งเข้าไปชนกับรถม้าฮูหยินของโหวคนหนึ่งเข้า รถม้าของฮูหยินท่านโหวถึงกับพลิกคว่ำ คนเองก็ตกใจอยู่ไม่น้อย ไม่ยอมให้เขาไปไหน

กว่าจะรับมือกับฮูหยินท่านโหวคนนั้นไปได้ ประตูวังก็ปิดไปแล้ว

แล้วเรื่องของเขาก็ไม่ถือเป็นเรื่องการทหาร ไม่ใช่การรายงานสงคราม ไม่มสามารถเข้าวังไปตอนค่ำได้ ทำได้แค่รอประชุมเช้าวันพรุ่งนี้เท่านั้น

พอคิดว่าโป๋จีถูกขังไว้ในคุกใหญ่แล้ว น่าจะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้น เก๋อมู่กวงอารมณ์จึงค่อนข้างสงบ

เขาเตรียมจะกลับไปบ้านตระกูลมู่ ผลลัพธ์คือระหว่างทางมาเจอกับความรักในวัยหนุ่มของเขาโดยบังเอิญ

ฮูหยินคนนี้เป็นหญิงสาวที่เขาหมายปองแต่ไม่อาจเอื้อมได้ในตอนนั้น ตอนนี้สามีของนางก็ป่วยติดเตียง ไม่ดีขึ้นเลย แต่ก็ยังไม่ยอมตาย

ฮูหยินถังเองก็ขมวดคิ้วอย่างเศร้าสร้อย ดูน่าสงสาร

ตอนที่เก๋อมู่กวงไปเจอ นางกำลังยืนอยู่ตรงปากซอยที่ไม่ห่างจากบ้านเขานัก มองไปยังต้นไทรนั้นอย่างเศร้าสร้อย

ในอดีตพวกเขาเคยแลกสายตากันอย่างรักใครใต้ต้นไทรต้นนี้ นางยังเคยยืนอยู่ตรงนี้ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อให้เขา

ดังนั้นตอนนี้พอเห็นฮูหยินถังยืนอยู่ใต้ต้นไม้นี้ เก๋อมู่กวงจึงมั่นใจว่านางกำลังคิดถึงตนเองอยู่

"อวิ๋นหราน..."

เขาร้องเรียกชื่อเล่นของฮูหยินถังออกมาด้วยความตื่นเต้น ผลลัพธ์คือแมวจรจัดที่อยู่ข้างๆ ซอยตัวหนึ่งก็พุ่งออกมากะทันหัน ทำเอาฮูหยินถังตกใจจนขาพันกันล้มลงกับพื้น