บทที่ 1674

ด้านนอกรถม้าจู่ๆ มีเสียงเคาะเปาะแปะ และถี่มาก

ฝนตกแล้ว

เม็ดฝนค่อนข้างใหญ่ แรงที่กระทบตัวรถม้าไม่เบาเลย

เสียงพูดคุยด้านนอกก็ดังเพิ่มขึ้นมา พวกเขาล้วนตะโกนให้เร่งความเร็ว วิ่งตรงไปอีกหน่อย ลองดูว่าข้างหน้ามีจุดให้หลบฝนบ้างไหม

สองฟากฝั่งถนนทางการก็โล่งโจ้ง ไม่มีต้นไม้ไม่มีเพิ่งน้ำชา ชั่วขณะหนึ่งยังหาที่หลบฝนไม่ได้

หิมะแม้จะละลายไปมากแล้ว แต่ตอนนี้พอฝนตกถนนก็เป็นดินโคลนและยังเปียกลื่นด้วย

พวกเขานำของมาไม่น้อย หากพลิกคว่ำไปจะสกปรกเอา

"ตอนนี้ทำไมมีฝนตกได้เนี่ย?"

สืออีที่ขี่ม้าอยู่ด้านนอกก็พูดกับสือซานขึ้นมา

"อากาศช่วงครึ่งปีนี้เดิมทีก็ประหลาดอยู่แล้ว ไม่เช่นนั้นจะมีผู้ประสบภัยตั้งมากมายได้อย่างไร" สือซานถอนใจ "ไม่เช่นนั้นผู้คนจะพูดหรือว่าดวงชะตาของแคว้นเจาเดินมาถึงปลายทางแล้ว?"

ดวงชะตาเดินถึงปลายทางแล้ว เช่นนั้นก็อาจจะเกิดภัยธรรมชาติหรือหายนะจากมนุษย์ได้สินะ?

ถึงอย่างไรสถานที่ต่างๆ ก็ล้วนประสับภัยกัน พวกเขาทางนี้จู่ๆ ฝนตกหนักก็เหมือนจะไม่ใช่เรื่องประหลาดอะไร

"อย่าพูดจาไร้สาระ รีบเร่งเดินทางเถอะ เพิ่มความระมัดระวังด้วย" สืออีตะคอกขึ้นมา

คนตระกูลฟางที่รออยู่ในวัดภูเขาแห่งหนึ่งด้านหน้าก็มองฝนที่ตกนี้แล้วกังวลขึ้นมา

"ไม่รู้ว่าพวกพระชายาจะมาถึงที่นี่ได้ไหม จะได้มาหลบฝนด้วย" ฮูหยินฟางเอ่ยขึ้น เหลือบไปเป็นลูกสาวที่ยื่นมือออกไปรองน้ำฝน ก็รีบพูดขึ้นว่า "ตอนนี้น้ำฝนเย็นมาก เจ้าอย่าไปแตะ!"

ฟางซือฉิงหดมือกลับมา ทำหน้าหงิก

"เจ้าจำไว้นะ เจ้ามาส่งพระชายา อีกเดี๋ยวพอเห็นนางแล้วก็อย่าเลือดร้อนพลุ่งพล่าน เอะอะจะตามนางไปล่ะ" ฮูหยินฟางไม่วางใจ รีบกำชับขึ้นมาคำหนึ่ง

"รู้แล้วน่า ท่านแม่ ท่านกังวลว่าข้าจะตามไปหรือ? ให้ข้าไปช่วยจาวหนิงก็ดีจะตาย"

"ข้าเองก็ไม่ได้กังวลเจ้าเท่าไร ที่ไม่ให้เจ้าไป เพราะกลัวว่าเจ้าจะไปถ่วงแข้งถ่วงขานาง เจ้าบอกว่านางทำเรื่องเด็ดขาดจริงจัง แล้วยังมีความสามารถอีก ขณะที่ดูแลคนอื่นก็ยังปกป้องตัวเองได้ แล้วเจ้าทำได้หรือ?"

ฮูหยินฟางตบลงบนมือนาง ตำหนินางขึ้นมา "ถ้าเป็นภัยพิบัติเล็กๆ มีผู้ประสบภัยน้อยหน่อย ข้ายังยอมให้เจ้าตามไปได้ ไปดูไปเรียนรู้ หลังจากนี้เจอเรื่องเจ้าจะได้ในเย็นขึ้นมาไม่ลนลาน แต่เมืองเจ้อครั้งนี้ต้องจัดแจงที่พักให้ผู้ประสบภัยมากเกินไป เกิดความวุ่นวายจราจลได้ง่าย"