บทที่ 168

ฟู่จาวหนิงรู้สึกฮูหยินคุณชายใหญ่ซ่งคนนี้สมองมีปัญหาสุดๆ

"ไม่ขาย"

"ข้าจะซื้อห้าร้อยตำลึง" ซุนหลานอินถลึงตามองนาง "เจ้าไม่ได้ออกเลยสักแดงเดียว ได้เงินห้าร้อยตำลึงมาเปล่าๆ น่าจะพอใจแล้วกระมัง"

นางยังยืนยันว่าฟู่จาวหนิงเป็นผียาจก

ผียาจกหาเงินได้ห้าร้อยตำลึงในคราวเดียวก็น่าจะแอบอมยิ้มแล้ว ยังกล้าไม่ขายอีกหรือ?

"ฮูหยิน ช่างเถอะ" ซ่งหยวนหลินดึงซุนหลานอินไว้

ห้าร้อยตำลึงนางก็ไม่อยากจะออก

นางไปหาข้อมูลมาแล้ว หลังจากพิธีแต่งงานของฟู่จาวหนิงนางก็ยังกลับไปที่บ้านตระกูลฟู่ หรือก็คืออ๋องเจวี้ยนไม่ได้เห็นนางอยู่ในสายตา คนของจวนอ๋องเองก็ไม่มองนางเป็นพระชายาที่แท้จริงด้วย ตอนนี้ฟู่จาวหนิงยังแต่งตัวซอมซ่อเช่นนี้ ก็น่าจะไม่มีพลังคุกคามใด

ดังนั้น ดอกไม้กระถางนี้ รอพวกเขาเอาออกไปจากอุทยานท่าโม่เสียก่อน นางค่อยส่งคนไปแย่งมาก็จบ!

"หยวนหลิน เจ้าไม่ชอบหรือ? ต้องเอามันมา" ซุนหลานอินมองฟู่จาวหนิงอย่างหยามหมิ่น "ถ้าห้าร้อยตำลึงไม่พอ แปดร้อยตำลึงล่ะเป็นอย่างไร? แปดร้อยตำลึง พอเจ้าซื้อเสื้อใหม่เครื่องประดับใหม่หลายชิ้นหลายตัวเลย ข้าขอเตือนว่าเป็นคนก็อย่าได้โลภมากนัก!"

พวกเขาเดินออกมาจากกลุ่มคนแล้ว และมีคนมองๆ มาทางนี้ด้วย แต่หลังจากได้ยินฟู่จาวหนิงเรียกชื่อ"ท่านหญิงหยวนหลิน" ออกมาเมื่อครู่ พวกเขาก็รู้ว่าช่วงเวลาสนุกมาแล้วห้ามพลาด

ผู้ดูแลเจียงรีบร้อนเข้ามา "แม่นางโปรดหยุดก่อน！"

ซุนหลานอินมองผู้ดูแลเจียง ขมวดคิ้ว ยังไม่พูดอะไรต่อชั่วคราว

ผู้เฒ่าคนนี้เกะกะเสียจริง

"คุณสมบัติยาสองอย่างที่แม่นางเขียนเพิ่มเข้ามา ข้ารู้สึกประหลาดใจมาก จะขอดอกไม้สองดอกกลับไปค้นคว้าได้หรือไม่?"

ผู้ดูแลเจียงเห็นจงเจี้ยนอุ้มกระถางดอกไม้นั้น ก็คิดๆ และหยิบตั๋วเงินออกมาใบหนึ่ง "แน่นอน ดอกไม้นี้ก็มีราคาแพงจริงๆ ข้าเองก็จะไม่เอาเปรียบหรอกนะ หนึ่งร้อยตำลึงซื้อสองดอกเป็นอย่างไร?"

คนข้างๆ ล้วนตกตะลึงขึ้นมา

"สองดอกก็หนึ่งร้อยตำลึงแล้วหรือ?"