บทที่ 1683

จูเฉียนเฉี่ยนเห็นพวกเขาเข้ามา ก็ทำท่าทางน่าสงสารขึ้น

หลักๆ คือมองไปทางฟู่จิ้นเชิน

อันเหนียนเพิ่งจะถามไปไม่กี่คำ พอเห็นท่าทางนางเช่นนี้จึงถอยออกไปสองก้าว ให้ฟู่จาวหนิงขึ้นหน้ามา

"แม่นางจูสินะ?" ฟู่จาวหนิงยืนอยู่ด้านหน้าจูเฉียนเฉี่ยน สายตาเย็นเยียบ

"ใช่แล้ว จูเฉียนเฉี่ยน" จูเฉียนเฉี่ยนรีบตอบ

"พูดมา เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่?"

ฟู่จาวหนิงถามออกมาตรงๆ สายตามีอาการบีบคั้นเล็กน้อย ไม่ยอมให้นางได้มีโอกาสเลี่ยง

"ข้า ข้า..."

"เจ้าคิดให้ดีแล้วค่อยตอบ ข้าไม่ยอมรับคำโกหก เพราะพวกเจ้าเมื่อครู่เกือบทำพวกเราแย่ไปด้วย" ฟู่จาวหนิงเห็นตาของนางหลุกไปหลิกมา จึงตัดบทคำพูดนางทันที

สายตานางเฉียบคมขนาดนี้เลยหรือ?

จูเฉียนเฉี่ยนมองฟู่จาวหนิง รู้สึกแค่ว่าตนเองตอนอยู่ต่อหน้านางไม่เหลือความลับอะไรอยู่อีกแล้วอย่างไรอย่างนั้น สายตาฟู่จาวหนิงมองมาอย่างคมกริบ แล้วยังดูน่าเกรงขามอีกด้วย

แม่นางคนนี้ดูแล้วเหมือนไม่ได้โตกว่านางเลย ทำไมถึงดูน่าเกรงขามขนาดนี้กัน?

"ม้าของเจ้ากินยาแล้วคลั่งขึ้นมา เจ้าอย่าบอกข้า ว่าพวกเจ้าไม่รู้" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้นมาให้ชัดเจนหน่อย

ไฉ่เอ๋อร์ถลึงตาโตอย่างตกใจ มองไปทางแม่นางของนางโดยสัญชาตญาณ สีหน้าเห็นได้ชัดว่า: นางมองออกแล้ว!

ปฏิกิริยาเช่นนี้ของนาง ฟู่จาวหนิงเองก็มองออกแล้ว

ตามคาด เรื่องนี้จูเฉียนเฉี่ยนรู้เรื่องอยู่

จูเฉียนเฉี่ยนนิ่งงันไปครู่หนึ่ง มองฟู่จิ้นเชิน กัดเหงือก

"ใช่ ข้าเอายาให้ม้ากิน แต่ข้าก็ไม่ได้มีเจตนาไม่ดี ข้าไม่ได้เจตนาพุ่งมาหาพวกเจ้าให้เกิดอันตราย ข้าแค่อยากจะไล่ตามพวกเจ้ามา คนที่ขายยาให้ข้าคนนั้นบอกว่า ยาเหล่านี้ทำให้ม้าคึกคัก ตอนที่วิ่งจะไม่รู้สึกเหนื่อย ถ้าหากพวกเราจะเร่งเดินทางก็ให้พวกมันกินหน่อย ประสิทธิภาพดีมาก ไม่มีอันตรายใดกับม้า"

ฟู่จาวหนิงมองฟู่จิ้นเชิน