บทที่ 1700

ตอนนี้แบ่งข้าวต้มได้คนละชาม ตอนกลางวันข้าวต้มคนละชามกับแป้งนึ่งครึ่งก้อน ก็ถือว่าดีมากแล้ว

ข้าวเย็นก็มีแค่ข้าวต้มชามเดียว

"เด็กที่อายุต่ำกว่าสิบขวบ คนแก่ที่อายุหกสิบขึ้นไป สามารถได้เพิ่มอีกนิดหน่อย แล้วก็พวกเด็กทารกบางส่วน ยังแลกข้าวต้มได้อีกครึ่งชามด้วย"

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวอธิบายกับฟู่จาวหนิง พวกเขาทำได้ถึงขนาดนี้นับว่าไม่ธรรมดาแล้ว ถึงอย่างไรแรงคนก็ไม่พอนี่นะ

"ตอนนี้ร้านรวงในเมือง ก็ยังไม่กล้าจะทำการค้ากันเลย"

"นี่เพราะอะไร?" อันเหนียนถาม

"อย่างเช่นพวกร้านขายซาลาเปา ขายขนมปิ่ง ขายสุระพวกนั้น พอเปิดร้านกลิ่นจะรุนแรงมาก ตอนที่หิวจนตาลายแล้ว ใครจะยังทนไหวกัน? แล้วผู้ประสบภัยพวกนี้ มีเงินพอซื้อกันที่ไหน?"

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวส่ายหัว "ดังนั้นจึงเกิดความวุ่นวายขึ้นไม่น้อย มีคนขโมยของกิน มีคนใช้วิะีการหลอก ถึงอย่างไรความวุ่นวายต่างๆ ก็เกิดขึ้นตลอด ร้านรวงพวกนั้นจึงไม่กล้าเปิดกันแล้ว"

ไม่แปลกที่ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวจะอดนอนจนตาแดงก่ำ เรื่องราวมันเยอะมาจนทำเอาเขาไม่ได้พักผ่อนดีดีเลย"

"ช่วงนี้คนป่วยก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ่ท่านลองฟังสิ เสียงที่ดังขึ้นลงสลับกันนี้"

ฟู่จาวหนิงได้ยินนานแล้ว ในกลุ่มผู้ประสบภัยที่หนาแน่น อาการไอ เสียงครวญครางก็มีอยู่ไม่น้อยเลย

"แน่นอนว่ามีผู้ประสบภัยไม่น้อยที่ซื่อสัตย์ พวกเขาจะมาถามท่านตาแป๋ว ว่าองค์จักรพรรดิออกราชโองการหรือยัง มีการบรรเทาภัยไหม ยังจะกลับไปบ้านเกิดตนเองได้ไหม คำถามพวกนี้ตอบลำบากมากเลย"

ฟู่จาวหนิงฟังไปคร่าวๆ ก็ยิ่งรู้สึกจนใจ

"ย้ายโต๊ะเก้าอี้ตัวหนึ่งมา ข้าจะตรวจโรคที่นี่ จับชีพจรให้พวกเขาก่อน ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวกับใต้เท้าอันลองไปหาสถานที่อื่น พยายามห่างจากประชาชนหน่อย ถ้าหากมีคนบางส่วนติดโรคระบาด ก็ต้องส่งไปกักตัวแยก"

"อาเหอ ฟังหมอฟู่ขอรับ"

อาเหอรีบพาคนอื่นเข้ามา ทำตามที่ฟู่จาวหนิงชี้แนะ

พวกเขาไปที่มุมหนึ่งของที่โล่ง จัดการตั้งห้องตรวจชั่วคราวขึ้นมา

ฟู่จาวหนิงให้ฟู่จิ้นเชินกับเสี่ยวเยว่สวมถุงมือที่นางให้คนอื่นเย็บขึ้นมา แล้วสวมเสื้อคลุม